[ภรรยาของคุณเป็นผี!]
[ยกเว้นคุณ ทุกคนล้วนเป็นผี!]
ในความมืดมิดไร้ที่สิ้นสุด ม้วนกระดาษหนังแกะแผ่นหนึ่ง มีตัวอักษรสีเลือดสองบรรทัดกระแทกประสาทของหลินไป๋!
......
แสงตะวันยามเย็นสาดผ่านหน้าต่างบานใหญ่ ทำพื้นให้กลายเป็นสีทองปนแดงราวกับเลือด
ในอากาศลอยอบอวลไปด้วยกลิ่นซุปกระดูกตุ๋น หอมมาก จนเกือบจะหวานเลี่ยนเกินไป ราวกับกำลังกลบกลิ่นอย่างอื่นอยู่
หลินไป๋นั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร กำช้อนชาไว้ จ้องมองผู้หญิงที่นั่งตรงข้ามผ่านไอน้ำร้อน
ซูหวาน
ภรรยาของเขา
หรือถ้าพูดให้ถูกคือ มรดกที่เขาติดตัวมาหลังข้ามมิติ — ภรรยาสุดสวยระดับท็อป
หลินไป๋กลืนน้ำลาย หนึ่ง อย่างหนึ่งเพราะหิว แต่อีกอย่างเพราะข้อมูลที่รู้มาไม่รู้จริงเท็จแค่ไหน
“ที่รัก”
หลินไป๋เอ่ยขึ้นทันใด น้ำเสียงมีทั้งการลองเชิงสามส่วน และการแหยมถึงเจ็ดส่วน
“เมื่อกี้ผมฝันแปลก ๆ ฝันว่ามีคนบอกผม...ว่าเธอเป็นผี น่าขำไหมล่ะ?”
มือที่ตักซุปของซูหวานชะงักกลางอากาศ
สองวินาทีต่อมา เธอค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น
ใบบนนั้นสวยไร้ที่ติ ยังคงประดับด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน
เพียงแต่ในแววตาดูเหมือนแสงจะหายไปเล็กน้อย
“ที่รัก คุณ...”
เสียงของเธอเบามาก นุ่มนวลราวกับฝนเหมยในเจียงหนาน แต่กลับทำให้ขนลุกซู่เมื่อเข้าหู
แล้วทันใดนั้น เสียงที่ซ้อนทับกันอย่างน่าประหลาดก็ดังขึ้น
ราวกับมีผู้หญิงหลายสิบคนกระซิบแนบแก้วหูของหลินไป๋พร้อมกัน
“...ถามคำถามนี้อีกแล้วหรือ?”
อีกแล้ว?
ทำไมต้องพูดว่าอีกแล้ว?
หัวใจของหลินไป๋เต้นพลาดไปหนึ่งจังหวะ
ยังไม่ทันได้ขบคิดความหมายของคำนี้ โลกตรงหน้าก็แตกสลาย
ใบหน้าสวยงามของซูหวาน ราวกับลูกท้อที่สุกงอมจนเน่า ระเบิดออกในพริบตา
เงาดำหนืดจำนวนมากพวยพุ่งออกจากร่างของเธอ
กลืนกินแสงตะวัน กลืนกินห้องอาหาร และกลืนหลินไป๋ทั้งเป็นเข้าไปในปาก
เจ็บปวด
เจ็บปวดรุนแรง
ราวกับถูกโยนเข้าเครื่องบดเนื้อ วิญญาณถูกบดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย
ก่อนที่สติจะดับสนิท สิ่งเดียวที่หลงเหลือในสมองของหลินไป๋คือความคิดหนึ่ง
นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันแน่เนี่ย?!
......
ในความมืดมิด ณ ที่ลึกสุด
ม้วนกระดาษหนังแกะสีเหลืองซีด เรืองแสงจาง ๆ ในจิตสำนึกของหลินไป๋
ตัวอักษรสีเลือดหลายบรรทัด ปรากฏขึ้นราวกับบาดแผลเพิ่งถูกมีดกรีด:
[คำถาม: นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันแน่เนี่ย?]
[กำลังจำลอง...]
[เวลาที่คาดว่าจะใช้: สามสิบปี]
......
“ฮืด——”
หลินไป๋สูดลมหายใจเย็นเข้าปอดอย่างแรง กดขมับโดยไม่รู้ตัว
สมองปวดราวกับมีช่างปรับปรุงบ้านถือสว่านมาเจาะอยู่ข้างใน
“เป็นอะไรหรือเปล่า? ซุปวันนี้ร้อนไปหรือเปล่า?”
เสียงที่นุ่มละมุนถึงกระดูกดังขึ้นข้างหู
หลินไป๋ลืมตาขึ้นอย่างมึนงง
แสงตะวัน หน้าต่างบานใหญ่ พื้นสีทอง
และ... ซุปกระดูกหมูชามนั้นที่ยังมีไอร้อนลอยขึ้น
ซูหวานนั่งอยู่ตรงข้าม มือถือช้อนชา บนใบหน้าสวยงามเต็มไปด้วยความเป็นห่วง
เธอสวมชุดอยู่บ้านสีสุภาพ ผมรวบด้วยปิ่นกระดูกอย่างสบาย ๆ กำลังก้มตักซุปให้เขา
ช่วงคอที่โผล่ออกมา ขาวเย็นจนดูไม่เหมือนคนมีชีวิต
มองเห็นร่างแหเส้นเลือดสีเขียวปนม่วงใต้ผิวหนัง คล้ายกับตุ๊กตาหยกงาม ๆ ในพิพิธภัณฑ์
สวยก็สวยจริง เย็นก็เย็นจริง
แววตาของเธอใสราวน้ำ ฉายภาพใบหน้างงงวยของหลินไป๋
“ผม...”
หลินไป๋ส่ายหน้า ความรู้สึกวิงเวียนอย่างรุนแรงทำให้เขาแยกความฝันกับความจริงไม่ออก
ความทรงจำเริ่มไหลย้อนกลับมา
ใช่ ฉันคือหลินไป๋ เพิ่งข้ามมิติมาเมื่อเช้านี้
สถานที่แห่งนี้คล้ายกับโลกสีน้ำเงินในชาติก่อน เป็นฉากเมืองทั่วไป
ส่วนสาวสวยคนนี้ ก็คือภรรยาที่ร่างเดิมทิ้งไว้ให้ ซูหวาน
“ไม่เป็นไร อาจจะน้ำตาลในเลือดต่ำ ลุกเร็วไปหน่อย” หลินไป๋นวดขมับ พยายามกดความตื่นตระหนกที่ไร้เหตุผลในใจลง
เมื่อกี้... ฉันเหม่อไปหรือเปล่า?
รู้สึกเหมือนมีเรื่องน่ากลัวเกิดขึ้น แต่พอลองคิดให้ละเอียด สมองก็เหมือนถูกฟอร์แมตใหม่
เหลือเพียงความเหนื่อยล้าอย่างหนักราวกับเพิ่งวิ่งมาราธอน
“ดื่มซุปอุ่น ๆ ก่อนสิ” ซูหวานผลักถ้วยซุปมา นิ้วที่เย็นเฉียบแตะหลังมือของหลินไป๋เบา ๆ
เย็น
เหมือนได้สัมผัสหยกโบราณที่เพิ่งขุดขึ้นจากดิน
หลินไป๋รู้สึกฟินอยู่ในใจ
นี่คือสวัสดิการของคนข้ามมิติงั้นเหรอ?
เพื่อนร่วมชาติคนนี้เก่งไม่เบา
ไม่มีเงิน ไม่มีอำนาจ แม้แต่งานก็ไม่มี
แต่กลับแต่งงานกับเทพธิดาระดับนี้ได้? แล้วยังอบอุ่นขนาดนี้อีก!
ความสวยขนาดนี้ รูปร่างขนาดนี้ เกิดในชาติก่อนก็ต้องเป็นดาวดังระดับประเทศแน่ ๆ
แต่ตอนนี้กลับอยู่บ้านทำกับข้าวให้ฉันกิน
ข้าวอ่อนนี้ ฉันหลินไป๋กินแน่นอน!
“ขอบคุณที่รัก” หลินไป๋ยกชามขึ้น ดื่มอย่างเอร็ดอร่อย
ซุปหวาน เนื้อนุ่ม ยกเว้นรสหวานเลี่ยนจะหนักไปหน่อย ที่เหลือสมบูรณ์แบบ
......
กินข้าวเย็นเสร็จ ซูหวานเก็บจานชามเข้าครัว
หลินไป๋นั่งผิงอยู่บนโซฟา ‘นอนกุ้ง’ ดูโทรทัศน์
ในโทรทัศน์กำลังเล่นข่าวอยู่
“ขบวนรถไฟออโรร่า ที่เชื่อมภาคตะวันออกจะเข้าสถานีในเร็ว ๆ นี้ ขอให้ประชาชนเตรียมพร้อมต้อนรับ นี่คือวาระครบรอบหนึ่งร้อยปีของการสถาปนาเส้นทางการค้ากับเมืองศักดิ์สิทธิ์...”
รถไฟออโรร่า?
เปลี่ยนช่องสิ!
“หมายเลขสลากกินแบ่งรางวัลสลากสองสี วันที่ 16 พฤษภาคม 2124 คือ...”
หลินไป๋ฟังตัวเลขชุดนั้น หัวใจไม่รู้สึกอะไรเลย
มาแล้วก็อยู่กับมัน
มีภรรยาสุดยอดแบบนี้ ยังอยากได้อะไรอีก?
ชาตินี้นอนอยู่บ้านเป็นพ่อบ้านเฉย ๆ ก็มีความสุขแล้วไม่ใช่หรือ?
“เหนื่อยหรือเปล่า?”
ซูหวานเดินออกมาเมื่อไหร่ไม่รู้ มือถืออ่างไม้ที่มีไอร้อนลอยขึ้น
เธอเดินมาที่หน้าโซฟา แล้วก้มตัวลงนั่งยอง ๆ วางอ่างไม้ไว้ที่เท้าของหลินไป๋
เงยหน้ามองเขาด้วยแววตาชุ่มฉ่ำ: “ที่รัก ฉันล้างเท้าให้คุณ จะได้หายเหนื่อย”
โอ้โห!
หลินไป๋แทบเด้งออกจากโซฟา
นี่มันไม่ใช่แค่กุลสตรี แต่เป็นนางฟ้าลงมาช่วยเหลือมนุษย์ชัด ๆ!
“อย่างนี้จะดีเหรอ... ผมล้างเองก็ได้” ปากพูดเกรงใจ แต่ร่างกายกลับไม่ขยับเลยอย่างจริงใจ
ซูหวานยิ้มบาง รอยยิ้มสงบเหมือนภาพเขียน
เธอยื่นมือที่ขาวเนียนราวต้นหอมออกมา ถอดถุงเท้าของหลินไป๋อย่างเบามือ แล้วกดเท้าลงในน้ำอุ่น
สบาย
อุณหภูมิกำลังดี แรงของนิ้วซูหวานพอเหมาะ ทุกการกดถูกจุด
หลินไป๋พิงพนักโซฟา หรี่ตาอย่างสบายใจ ใจฟูสุด ๆ
ประสบการณ์ข้ามมิตินี้ ให้ห้าดาว!
ขณะที่เขากำลังดื่มด่ำในความสุข สร้างฝันถึงอนาคตที่สดใส ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในสมอง
เดี๋ยวก่อน
ตามสูตรนิยายจีน ใครข้ามมิติมาก็ต้องมีของแถมไม่ใช่เหรอ? ระบบ? อาจารย์แก่?
เขาลองเรียกในใจสองสามครั้งด้วยความคิด
“คุณระบบ?”
“แผงสถานะ?”
ไม่มีปฏิกิริยา
จนกระทั่งเขาตั้งสมาธิจ้องเข้าไปในจิตสำนึก ทันใดนั้นก็พบสิ่งหนึ่ง
ม้วนกระดาษหนังแกะกลิ่นอายโบราณ ลอยนิ่งอยู่ในความมืดของสมอง
มีแล้ว!
หลินไป๋ดีใจแทบบ้า
ไม่ผิดที่ไว้ใจนิยาย! กระดาษแผ่นนี้ดูเป็นของดีที่พลิกชะตาชีวิตได้แน่นอน!
เขารีบส่งจิตเข้าไปดู อยากรู้ว่าสมบัติชิ้นนี้มีพลังอะไร
แต่ทว่า
เมื่อเห็นข้อความบนกระดาษหนังแกะ หลินไป๋ก็แข็งทื่อ ความรู้สึกประหลาดบางอย่างทำให้ขนลุกซู่
กระดาษแผ่นนี้... ไม่ได้ว่างเปล่า
บนผิวกระดาษสีเหลืองหยาบ ตัวอักษรสีแดงสดจ้าจนแสบตา ราวกับเพิ่งเขียนด้วยเลือด:
[คำถาม: นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันแน่เนี่ย?]
[กำลังจำลอง...]
[เวลาที่คาดว่าจะใช้: สามสิบปี]
รอยยิ้มบนใบหน้าหลินไป๋แข็งค้าง
นี่... ผีอะไรกัน?
ฉันเพิ่งเจอของแถมนี้เมื่อกี้ ฉันถามเมื่อไหร่?
แค่เห็นตัวอักษรพวกนี้ ก็ขนลุกซู่ไปทั้งตัวแล้ว
ความรู้สึกเดจาวูรุนแรงกลับมาอีกครั้ง รุนแรงกว่าเมื่อกี้ที่โต๊ะอาหารเป็นหมื่นเท่า!
ราวกับ... ฉากนี้ เคยผ่านมาแล้วครั้งหนึ่ง
หรือว่า ผ่านมาหลายครั้งแล้ว?
“ที่รัก อุณหภูมิน้ำพอดีไหม?”
เสียงอ่อนโยนของซูหวานดังขึ้นจากด้านล่างอย่างแผ่วเบา
หลินไป๋สะดุ้งทั้งตัว ก้มหน้ามองอย่างเชื่องช้า
ซูหวานยังคงนั่งยอง ๆ อยู่ที่เดิม มือทั้งสองจุ่มอยู่ในน้ำขุ่น ลูบหลังเท้าเขาอย่างเบามือ
เธอกำลังเงยหน้ามองเขา
แสงไฟสีเหลืองนวลส่องลงบนใบหน้าของเธอ
ริมฝีปากโค้งเป็นรอยยิ้มมาตรฐานราวกับวัดด้วยไม้บรรทัด บนใบหน้าที่สวยเกินจริง
เพียงแต่ครั้งนี้
ไม่รู้ว่าทำไม
ท่ามกลางแสงไฟอันอบอุ่นนี้
หลินไป๋กลับไม่รู้สึกถึงความอบอุ่นแม้แต่น้อย
“พอ... พอดี”
หลินไป๋รู้สึกว่าฟันของตัวเองกำลังกระทบกัน
ซูหวานได้ยินแล้ว มุมปากดูจะยกขึ้นอีกนิด แล้วพูดเบา ๆ
“งั้นก็ดี”
......