หลินไป๋อารมณ์ดีขึ้นมาก เขากวาดตามองทิศทางครู่หนึ่ง ก่อนมุ่งหน้าไปยังจุดดำที่เห็นเลือนรางอยู่ไกล ๆ
ที่นั่นดูเหมือนจะมีเมืองแห่งหนึ่ง
……
เมืองหลินซาน ชื่อเรียบง่ายตรงไปตรงมา
กำแพงเมืองก่อขึ้นจากแท่งหินสีดำขนาดมหึมา สูงถึง 100 เมตร
บนกำแพงเต็มไปด้วยรอยฟันดาบและรอยขวาน รวมถึงคราบเลือดสีน้ำตาลคล้ำที่แห้งกรังไปนานแล้ว
ระหว่างทาง หลินไป๋เห็นกระดูกสีขาวอยู่ไม่น้อยบนแดนรกร้าง ทั้งกระดูกมนุษย์และกระดูกสัตว์มารรูปร่างประหลาด
โลกใบนี้ดูเหมือนจะไม่สงบสุขนักเช่นกัน
ตรงประตูเมือง ผู้บำเพ็ญกลุ่มหนึ่งกว่าสิบคนสวมเกราะเบาสีดำ กำลังพิงกำแพงอย่างเกียจคร้าน พลางตรวจค้นทุกคนที่เข้าเมือง
คนส่วนใหญ่เป็นชาวบ้านธรรมดาที่เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง พวกเขายื่นของที่ดูคล้ายเหรียญทองแดงให้ด้วยท่าทางหวาด ๆ จากนั้นก็ถูกทหารยามโบกมือไล่เข้าไปอย่างรำคาญ
บางครั้งก็มีผู้บำเพ็ญไม่กี่คนที่มีพลังงานแผ่ออกมาจากร่างถูกเรียกไปสอบถามอย่างละเอียดเป็นพิเศษ ส่วน “ค่าผ่านประตูเมือง” ที่ต้องจ่ายก็สูงกว่าคนทั่วไปอย่างเห็นได้ชัด
คนรอบข้างต่างทำเป็นไม่เห็น ราวกับชินเสียแล้ว
“หยุดก่อน”
เมื่อถึงคราวหลินไป๋ ทหารยามเคราแพะคนหนึ่งก็ยื่นทวนยาวออกมาขวางเขา
สายตาของทหารยามกวาดผ่านเสื้อคลุมสีดำตัวใหญ่ของหลินไป๋ แววละโมบปรากฏขึ้นในดวงตา
“ค่าผ่านประตูเมือง หินวิญญาณระดับต่ำ 1 ก้อน!”
หลินไป๋กวาดตามองอีกฝ่าย