ครึ่งชุ่น
หนึ่งชุ่น
กระดูกก่อตัวขึ้น เนื้อหนังคลุมทับ เส้นเอ็นเชื่อมต่อกัน ก่อนผิวหนังสมบูรณ์จะงอกขึ้นมา
ใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งนาที
ขาทั้งสองข้างที่สมบูรณ์ก็...ปรากฏขึ้น
แม้จะดูผอมแห้งกว่าขาของคนทั่วไปมาก
แต่...มันก็ปรากฏขึ้นมาจริง ๆ
เด็กหนุ่มไม่สงสัยเลยว่า หากได้รับสารอาหารเพียงพอในระยะต่อไป ไม่นานความพิการนี้...ตอนนี้คงเรียกว่าคนพิการไม่ได้แล้ว
อีกไม่นาน เขาก็จะเดินไปมาได้อย่างอิสระเหมือนคนปกติ
เปลวเพลิงสีขาวหดหายไปจนไร้ร่องรอย
หลินไป๋ลุกขึ้น หยิบผ้าเช็ดหน้าสีขาวออกจากกระเป๋า แล้วเช็ดนิ้วที่เปื้อนโคลนอย่างลวก ๆ
“เรียบร้อยแล้ว พักฟื้นให้ดีสักระยะก็จะหายสนิท”
เงียบงัน
ในตรอกดินทั้งสายเหลือเพียงเสียงหอบหายใจอย่างหนักของขอทาน
ขอทานก้มหน้าลงอย่างเหม่อลอย มองขาทั้งสองข้างที่งอกเพิ่มขึ้นมา
เขาลองขยับนิ้วเท้า
สัมผัสรับรู้ส่งไปถึงสมองอย่างชัดเจน
ใบหน้าเปื้อนมอมแมม ผ่านลมฝนมานับไม่ถ้วนของขอทานบิดเบี้ยวอย่างรุนแรง
เขาใช้มือทั้งสองยันพื้น แล้วออกแรงสุดตัว
ลุกขึ้นยืนได้แล้ว
เขาลุกขึ้นยืนได้จริง ๆ
เพราะขาทั้งสองข้างไม่ได้รับน้ำหนักมานาน เขาจึงเซไปเล็กน้อย ก่อนเหยียบลงในแอ่งน้ำ แต่ถึงอย่างนั้นก็ยืนได้จริง ๆ
ขอทานยกมือทั้งสองขึ้นมาดู แล้วก้มมองขาของตน
น้ำตาขุ่นข้นสองสายไหลทะลักออกมา
“ตุบ!”
ขอทานหันขวับ คุกเข่าทั้งสองข้างกระแทกลงในโคลนตรงหน้าหลินไป๋อย่างแรง