สิ่งปลูกสร้างในบริเวณนี้หนาแน่นยิ่งกว่าเดิม ผู้คนเบียดเสียดกันขวักไขว่
สองข้างทางปูหนังสัตว์หยาบ ๆ ไว้ใช้แทนแผงขายของ
หลินไป๋กระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที
เมื่อมาถึงแล้วทั้งที เขาจึงเริ่มโหมดเดินหาของดีราคาถูก
โลกต่างมิติที่แตกต่างจากโลกเดิมโดยสิ้นเชิงเช่นนี้ ใครจะรู้ว่าของเก่าผุพังไร้ค่าที่วางอยู่ริมทาง อาจกลายเป็นวัสดุระดับต้องห้ามเมื่อนำกลับไปยังแดนรกร้างก็ได้
เขาเดินไปยังแผงแรก
เจ้าของแผงเป็นชายชราที่ขาขาดไปข้างหนึ่ง เบื้องหน้ามีผ้าสีน้ำตาลเทาหยาบ ๆ วางอยู่หลายม้วน
หลินไป๋ยื่นมือไปลูบดู
สัมผัสแล้วระคายมือ ไม่มีคลื่นพลังวิญญาณแม้แต่น้อย
เป็นผ้าป่านธรรมดา
แผงถัดไป
มีกองหัวพืชสีดำคล้ำวางอยู่
“นี่คืออะไร?” หลินไป๋ถาม
“หัวมันผาขอรับท่าน ใช้หินเรืองแสงครึ่งก้อนแลกได้หนึ่งตะกร้า” เจ้าของแผงถูมือพลางยิ้มประจบ
หลินไป๋หักหัวหนึ่งออกดู เนื้อข้างในแห้งเหี่ยว เส้นใยหยาบกระด้าง ไม่มีพลังงานหลงเหลืออยู่ กินเข้าไปก็มีแต่จะบาดกระเพาะ
เขาเดินดูแผงค้าอีกสิบกว่าร้าน
ล้วนเป็นของประเภทเดียวกัน
ผ้า อาหาร และเครื่องเหล็กขึ้นสนิมที่คมทื่อ
ตลาดทั้งแห่งมีร้านค้ากว่ายี่สิบร้าน สินค้าที่ขายมีน้อยจนใช้มือข้างเดียวนับได้หมด
นอกจากหินเรืองแสงที่พบเห็นได้ทั่วไป โลกนี้ก็ยากจนจนแทบไม่เหลืออะไรนอกจากก้อนหิน
หลินไป๋เลิกคิดเรื่องซื้อของกลับไปโดยสิ้นเชิง
มิน่าหลีโน่ถึงได้ลำบากขนาดนั้นในตลาดหลุมสนิม โลกของเธอไม่มีแม้แต่หญ้าสักต้นที่มีค่าให้ถอน
......
ในเวลาเดียวกัน
ภายในบ้านหินหลังหนึ่งที่ตั้งอยู่ด้านข้างลานเพลิงสืบทอด