โจวเจิ้นชาง ประมุขตระกูลโจว, ซูฉางเหอ ประธานสมาคมนักเล่นแร่แปรธาตุ, ลู่โจว และผู้มีอำนาจตัดสินใจของตระกูลจ้าวกับตระกูลเสิ่น
เหล่าผู้มีอำนาจระดับสูงสุดของนครเสรี ต่างจับจ้องมาทางซากปรักหักพัง
แต่ละคนมีสีหน้าแข็งค้าง แววตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
คนบ้า
บ้าจริง ๆ
หลินไป๋คนนี้ กล้าทำจริง ๆ...
กล้าลงมืออย่างอุกอาจในนครเสรี
กล้าเมินกฎทุกข้อ แล้วดับความหวังสุดท้ายของตระกูลเซี่ยลงทั้งอย่างนั้น!
การสังหารที่ไม่ถูกพันธนาการด้วยกฎเกณฑ์แม้แต่น้อยเช่นนี้ ทำให้พวกผู้มีอำนาจที่เคยชินกับการประนีประนอมบนโต๊ะเจรจา รู้สึกหวาดกลัวจนฝังลึกถึงกระดูก
สายตาของหลินไป๋ทอดข้ามถนนหลายสาย ก่อนหยุดลงบนตัวโจวเจิ้นชางอย่างแม่นยำ
เขาไม่ทำอะไรเกินจำเป็น เพียงมองอีกฝ่ายอย่างสงบนิ่ง
โจวเจิ้นชางพลันรู้สึกราวกับตกลงไปในถ้ำน้ำแข็ง
เขาคว้าไหล่คนรับใช้ข้างกายทันที เสียงแหบพร่าจนแทบผิดเพี้ยน:
“ถอนกำลัง! ออกไปเดี๋ยวนี้! แล้วแจ้งทุกคน ตั้งแต่นี้ไปห้ามใครเข้าใกล้ตระกูลเซี่ยแม้แต่ก้าวเดียว!”
คนของตระกูลเซี่ยรีบขึ้นรถ แม้แต่จะกลับรถยังไม่มีเวลา จึงถอยหลังพุ่งหนีออกจากถนนสายนั้นไปอย่างรวดเร็ว
หลินไป๋ละสายตากลับมา
ยังรู้จักกาลเทศะอยู่บ้าง
......
นครเสรี เสียงสัญญาณเตือนภัยทางอากาศอันแหลมบาดหูฉีกกระชากความเงียบงันของราตรี
ไฟเตือนสีแดงกะพริบวูบวาบไปทั่วถนนอย่างบ้าคลั่ง
เสียงเครื่องยนต์ของรถลำเลียงพลหุ้มเกราะหนักดังใกล้เข้ามาจากระยะไกล น้ำขังบนพื้นสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงใต้สายพานที่บดทับ
กองกำลังป้องกันเมืองติดอาวุธครบมือจำนวนมาก พร้อมด้วยกองกำลังผู้เหนือมนุษย์ หลั่งไหลจากทั่วทุกทิศมุ่งสู่ใจกลางนครเสรี—คฤหาสน์ตระกูลเซี่ยในอดีต