“ซี๊ด—”
เปลือกไม้สีเทาหม่นบนรากไม้แห้งบิดเบี้ยวฉับพลัน ส่งเสียงกรีดร้องโหยหวนราวกับสัตว์ร้ายใกล้ตาย
หยดน้ำสีทองสายแล้วสายเล่าซึมออกมาจากภายในลำต้น พยายามต่อต้านการกัดกร่อนของหนวด
ทว่าเมื่อเผชิญหน้ากับวัตถุตกทอดของแม่มดพิบัติ กฎเกณฑ์ที่เหลือเพียงเศษซากนี้ก็ไร้กำลังจะพลิกสถานการณ์
หยดน้ำสีทองถูกหนวดสีแดงคล้ำกลืนกินอย่างตะกละตะกลาม
รากไม้แห้งหดเล็กลงด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า
สามนาทีต่อมา แสงสีทองหยดสุดท้ายก็ถูกรีดจนหมด รากไม้แห้งทั้งท่อนกลายเป็นผงสีเทาขาว กระจายร่วงลงพื้นผ่านซอกนิ้วของหลินไป๋
ทันทีที่กลืนกินเสร็จสิ้น
ลวดลายสีแดงคล้ำบนผิวแหวนพลันมีชีวิตขึ้นมา มันเคลื่อนไหวและเรียงตัวใหม่ราวกับเส้นเลือด ก่อนจะรวมตัวเป็นตราเผ่าโบราณอันซับซ้อนบนหน้าแหวน
กระแสข้อมูลสายหนึ่งปรากฏขึ้นในจิตสำนึกของหลินไป๋โดยตรง
แหวนแม่มดสีชาดเติมเต็มอำนาจบางอย่างที่ขาดหายไปในชั่วขณะนี้ และปลุกความสามารถต่อยอดใหม่ขึ้นมาหนึ่งอย่าง
[ทักษะต่อยอด: พร]
[สามารถมอบความสามารถ คุณสมบัติ หรือกฎเกณฑ์ใด ๆ ที่ผู้ถือครองมีอยู่ให้แก่ “ผู้รับใช้โลหิต” ที่แปรสภาพมาจากเมล็ดโลหิตได้]
[หมายเหตุ: ผู้รับใช้โลหิตแต่ละคนรองรับพรได้เพียงหนึ่งอย่าง]
หลินไป๋ลืมตาขึ้นทันที
ภายในห้องปิดด่านอันมืดสลัว แสงเร้นลับวูบหนึ่งฉายผ่านดวงตาของเขา ชวนให้ใจสั่นสะท้าน
มอบความสามารถของตัวเองให้ผู้อื่นงั้นหรือ?
ถ้าพูดถึงความสามารถ เขามีอยู่มากมายเหลือเกิน!
ลำดับ 9: การชักนำการรับรู้ สัมผัสเจตนาร้าย และมิติกลลวงของนักต้มตุ๋น