มือที่หลินไป๋ถือถ้วยน้ำชะงักค้างกลางอากาศ
“คุณรู้ได้ยังไง?”
“เพราะที่นี่คือภัตตาคารปาฟาง” หนิงเว่ยวางจอกสุราลง แล้วชี้ขึ้นไปบนเพดาน
“สถานที่แห่งนี้มหัศจรรย์มาก ไม่เคยตั้งอยู่ในโลกใดเป็นหลักแหล่ง จะปรากฏขึ้นก็ต่อเมื่อมีเหตุการณ์ใหญ่กำลังจะเกิดขึ้นเท่านั้น”
“อีกอย่าง พวกเขาใช้แต่วัตถุดิบที่ล้ำค่าที่สุด”
“น้ำในถ้วยของคุณเก็บมาจากหิมะบนธารน้ำแข็งหมื่นปีตั้งแต่เช้าตรู่ แค่หนึ่งถ้วย หากอยู่ในสถาบันก็ต้องใช้คะแนนผู้บุกเบิกถึง 10 คะแนน”
หลินไป๋ก้มมองน้ำในถ้วย ก่อนจะยกขึ้นจิบเงียบ ๆ
หวานนิด ๆ จริงด้วย
หงหนานที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ได้ยินเช่นนั้น มือที่ถือถ้วยน้ำสั่นเล็กน้อย ก่อนจะค่อย ๆ วางถ้วยลงบนโต๊ะอย่างระมัดระวัง
หนิงเว่ยเห็นท่าทางของเธอแล้วอดหัวเราะไม่ได้ จึงอธิบายต่อ
“ภัตตาคารแห่งนี้แบ่งเป็นหกชั้น”
“ชั้นหนึ่งอย่างพวกเรา ขอแค่มีวาสนาหาที่นี่เจอ ใคร ๆ ก็นั่งได้”
“ชั้นสอง อย่างน้อยต้องมีพลังระดับเก้า หรือมีสถานะเทียบเท่ากัน ถึงจะมีสิทธิ์ขึ้นไป”
“ส่วนชั้นที่สูงกว่านั้น...” หนิงเว่ยยักไหล่ “ก็ไม่ใช่เรื่องที่ฉันรู้แล้ว”
ระหว่างที่ทั้งสองกำลังพูดคุยกัน ก็มีคนทยอยเข้ามาอีกหลายกลุ่ม
ทุกคนต่างได้รับการต้อนรับอย่างสุภาพจากหญิงสาวในชุดกี่เพ้า ก่อนจะถูกเชิญขึ้นไปชั้นบน
ไม่รู้เหมือนกันว่าพวกเขาหยุดอยู่ที่ชั้นสอง หรือขึ้นไปยังชั้นที่สูงกว่านั้น
หลินไป๋เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ นิ้วเคาะโต๊ะโดยไม่รู้ตัว