หลินไป๋หยุดฝีเท้า
เรื่องนี้ไม่ปกติ
หลังเดินดูอยู่พักหนึ่ง เขาก็มองออก
สิ่งของที่ขายอยู่ที่นี่ อย่างน้อยเจ็ดส่วนในสิบล้วนเป็นของที่ริบมาได้จากสงคราม!
กล่าวคือ ทั้งหมดถูกถอดมาจากร่างของผู้บำเพ็ญที่ตายในสงคราม
เมื่อเป็นสงคราม ย่อมเป็นไปไม่ได้ที่จะมีแต่พวกปลาซิวปลาสร้อย
แต่เหตุใด...ถึงเห็นเพียงวิชาพื้นฐาน กลับไม่เห็นวิชาล้ำลึกที่คู่ควรแม้แต่เล่มเดียว?
พอเห็น “เหยียน” หยุดฝีเท้า เฉียนตัวอก็รีบเข้ามาหา
“มีอะไรหรือครับ?”
หลินไป๋ครุ่นคิด ก่อนเอ่ยถาม “ขอถามอะไรหน่อย”
ดวงตาของเฉียนตัวอเป็นประกาย
ในที่สุดผู้ยิ่งใหญ่ก็เอ่ยปากแล้ว
การถูกถามเป็นเรื่องดี!
นั่นพิสูจน์ว่าเฉียนตัวอยังมีประโยชน์
“เชิญถามเลยครับ!”
หลินไป๋กล่าว “ที่นี่ไม่มีวิชาล้ำลึกของพิภพเสวียนหมิง เพราะอะไร?”
เฉียนตัวอชะงักไป สีหน้าพลันแปรเปลี่ยนเล็กน้อย
“พี่เหยียนไม่ทราบหรือครับ?”
เมื่อเห็น “เหยียน” สีหน้าเย็นชา เขาก็ไม่กล้าเล่นลิ้นอีก รีบอธิบายทันที
“พวกเรานักเล่นแร่แปรธาตุกับพวกผู้บำเพ็ญไม่เหมือนกันครับ”
“สิ่งที่พวกเราให้ความสำคัญคืออะไร? คือการวิเคราะห์และค้นหาสัจธรรมของสรรพสิ่ง”
“แบบจำลองค่ายกลวิชาใดที่ศึกษาค้นคว้าจนสำเร็จแล้ว ก็มีวิธีมากมายนับไม่ถ้วนที่จะทำซ้ำและเรียนรู้”
“เพราะฉะนั้น ค่ายกลวิชาของสถาบันเรา ขอแค่มีแต้มและสิทธิ์ ก็เรียนได้ตามต้องการ”
“ไม่มีใครจงใจเก็บงำไว้หรอกครับ”
เฉียนตัวอหยุดครู่หนึ่ง ก่อนชี้ไปยังสิ่งของของผู้บำเพ็ญบนแผงขาย