ครืน ๆ ๆ—
พร้อมเสียงเสียดสีอันหนักอึ้ง ประตูใหญ่ค่อย ๆ เปิดออก
สายตาของทุกคนถูกภาพภายในประตูดึงดูดไว้จนไม่อาจละไปไหน
ตรงนั้นคือเวทีโรงละครโอเปร่าทรงกลมขนาดมหึมา
กลางเวทีมีเส้นด้ายสีแดงนับไม่ถ้วนห้อยลงมาจากเพดาน ถักทอแน่นขนัดราวกับน้ำตกสีชาด
ที่ปลายเส้นด้ายเหล่านั้น
มีหญิงร่างยักษ์สวมชุดกระโปรงโลลิตาหรูหราถูกแขวนอยู่
ไม่สิ
นั่นไม่ใช่มนุษย์
ข้อต่อของเธอเป็นทรงกลม ผิวขาวซีดดุจเครื่องเคลือบ
บนใบหน้าอันประณีตเกินจริง ดวงตาสีแดงทับทิมทั้งสองข้างปิดสนิท
ทั้งน่าพิศวงและงดงามจนแทบหยุดหายใจ
......
กลางเวทีทรงกลม เส้นด้ายสีแดงฉานห้อยลงมาราวกับน้ำตก แบ่งพื้นที่แห่งนี้ให้กลายเป็นป่าดงดิบกระหายเลือด
เงาดำสายหนึ่งกำลังพุ่งทะยานไปมาภายใน “ป่าดงด้าย” อย่างบ้าคลั่ง
เซี่ยชิงถังนั่นเอง
สภาพของ “งูแมมบาดำ” ในเวลานี้ มีแต่คำว่ายับเยินเท่านั้นที่บรรยายได้
เสื้อกล้ามรัดรูปสีดำอันเป็นเอกลักษณ์ขาดรุ่งริ่งจนกลายเป็นเศษผ้า
เนื้อหนังใต้เสื้อฉีกปริเป็นแผลเหวอะ ราวกับปากเล็ก ๆ แสยะยิ้มน่าขนลุก
แขนซ้ายบิดงอผิดรูปอย่างน่าประหลาด เห็นได้ชัดว่ากระดูกหักแล้ว
ทว่าใบหน้าของเธอยังคงเย็นชาเหมือนน้ำแข็ง มีดสั้นในมือแปรเปลี่ยนเป็นพายุสีเงิน ฟาดฟันใส่ตุ๊กตายักษ์กลางอากาศอย่างบ้าคลั่ง
เคร้ง ๆ ๆ ๆ—!
เสียงปะทะถี่กระชั้นดังต่อเนื่อง ประกายไฟกระเด็นว่อนราวกับอยู่กลางงานเชื่อมเหล็ก
แต่สิ่งที่สิ้นหวังยิ่งกว่าคือ—
การโจมตีชุดนี้แทบไม่ระคายผิว