“ซูหวาน เธอหลุดพ้นจากพันธนาการแล้ว ไยต้องสู้กับฉันจนตายกันไปข้าง?”
ออกัสพยายามเจรจา สองมือแอบรวบรวมแสงศักดิ์สิทธิ์
“เรื่องเมื่อพันปีก่อน พวกเราค่อย ๆ...”
ยังไม่ทันพูดจบ
โซ่ที่ซูหวานลากอยู่กับพื้นพลันสะบัดขึ้น ฟาดอากาศจนแตกกระจาย เกิดเสียงระเบิดแหลมบาดหู ก่อนจะทุบโล่ศักดิ์สิทธิ์ที่ออกัสเพิ่งรวบรวมขึ้นมาจนแหลก
เธอเอียงศีรษะ มองออกัสด้วยสายตาราวกับกำลังมองศพ
“เรื่องเมื่อพันปีก่อน ฉันยังไม่รีบร้อนคิดบัญชี”
ริมฝีปากแดงของซูหวานเผยอเล็กน้อย น้ำเสียงอ่อนหวานชวนเคลิบเคลิ้ม ทว่ากลับแฝงความหนาวเหน็บที่ทำให้วิญญาณแข็งค้าง
เธอเชิดคางขึ้น เลือดหยดจากโซ่ในมือไม่ขาดสาย
“ฉันแค่อยากถามนายเรื่องหนึ่ง”
ดวงตาของซูหวานหรี่ลง จิตสังหารจับตัวเป็นก้อน
“ถ้าฉันดูไม่ผิด เมื่อครู่นายลงมือกับสามีฉันใช่ไหม?”
ออกัสยืนนิ่ง ใบหน้าบิดเบี้ยวยิ่งกว่ากลืนแมลงวันเข้าไป
เขามองแม่มดวิปลาสคนนั้น แล้วหันไปมองหลินไป๋ที่นั่งดูอยู่ไกล ๆ บนพื้น พลันรู้สึกว่าทุกอย่างช่างเหลือเชื่อ
นี่มันผัวเมียประหลาดอะไรกัน?
คนหนึ่งฟาดโซ่ไม่หยุดเหมือนหมาบ้าอยู่นานถึงสองวัน ฝืนเปลี่ยนเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ให้เป็นไปได้
อีกคนพอฟื้นขึ้นมา สิ่งแรกที่ทำคือชักโซ่ควักไส้ หวังฉีกเขาเป็นชิ้น ๆ
ซูหวานไม่รอให้ออกัสตอบ โซ่ในมือสะบัดขึ้นอีกครั้ง ร่างทั้งร่างพุ่งเข้าใส่ออกัสราวกับสายฟ้าสีดำ
หลินไป๋พิงผนังหิน ใช้มือข้างเดียวหยิบเศษผ้ามาพันแผลที่มือขวา พลางยิ้มเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เขารู้แล้วว่าผลแพ้ชนะถูกกำหนดไว้เรียบร้อย
กล้าลงมือกับฉันงั้นหรือ?
ที่รัก จัดการมันเลย!