หลินไป๋ผลักประตูตำหนักบรรทมเปิดออกอย่างโซเซ ก่อนเอื้อมมือปิดกลอนจากด้านใน
เขาพิงบานประตู หอบหายใจถี่ ๆ อยู่ครู่หนึ่ง แล้วลมหายใจก็พลันหยุดลง
แววตาที่เคยพร่าเลือนกลับมาแจ่มชัดอีกครั้ง
เขาถอดเสื้อตัวนอกที่เปื้อนเลือดออก โยนทิ้งไว้บนพรมอย่างไม่ใส่ใจ แล้วเดินเท้าเปล่าไปยังเตียง นั่งขัดสมาธิลง
รอยยิ้มบริสุทธิ์และปล่อยวางของลั่วหมิงชวนในวาระสุดท้าย ราวกับยังปรากฏอยู่ตรงหน้า
ยอมสละชีวิตเพื่อปูทางให้คนที่เพิ่งรู้จักกันไม่ถึงสองวัน เพียงเพื่อทำให้ออกัสขุ่นเคือง
หลินไป๋ยกมือขึ้นนวดหว่างคิ้ว
“นายเป็นคนฉลาด และก็เป็นคนบ้า” เขาพึมพำกับตัวเองในใจ
นอกหน้าต่าง แสงสีขาวทองเจิดจ้าพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า
อักขระเทพสามชั้นซับซ้อนทับซ้อนกัน ก่อตัวเป็นโดมเหนือเรือนไร้มลทิน
เซวียถิงเคลื่อนไหวฉับไว ทันทีที่ออกคำสั่งปิดล้อม ตำหนักแสงศักดิ์สิทธิ์ทั้งแห่งก็ถูกปิดตายแน่นหนา
ภายในสามเดือน ไม่ว่าใครก็อย่าหวังจะเข้าออกได้
หลินไป๋สงบจิตใจ ปล่อยสติจมดิ่ง สายตาล่วงลึกเข้าไปในทะเลพลังวิญญาณ
บ่อน้ำพลังวิญญาณที่เดิมมีเพียงแอ่งตื้น ๆ บัดนี้ขยายใหญ่กลายเป็นทะเลสาบสีขาว
พลังศรัทธาในรูปของเหลวไหลเวียนอยู่ภายในอย่างราบรื่น
เส้นทางราชันเทพ ลำดับ 5
แต่ปัญหาคือ...ยังไม่มีทักษะใด ๆ เลย
นอกจากร่างกายแข็งแกร่ง เขาก็ยังเป็นแค่ตัวกระจอกที่สู้ใครไม่ได้
นี่คือเส้นทางที่ถูกตัดทอนความสามารถ
เห็นได้ชัดว่าการเดินต่อไปบนเส้นทางนี้ไร้ความหมาย
ในเมื่อเป็นเช่นนั้น...
หลินไป๋ชักนำพลังวิญญาณ แหวกแสงสีขาวบนผิวทะเลสาบออก
ลึกลงไปที่สุด เปลวไฟสีขาวบริสุทธิ์อันริบหรี่สายหนึ่งกำลังเลียเล็มพลังศรัทธารอบกายอย่างตะกละตะกลาม