หลินไป๋หรี่ตาลงเล็กน้อย
เป็นเช่นนี้นี่เอง
สัตว์ประหลาดไร้สติที่ต้านทานการสัมผัสเจตนาร้าย และล่าเหยื่อด้วยคลื่นพลังงาน
สัตว์ประหลาดกลายพันธุ์พวกนี้ไม่ธรรมดาจริง ๆ
หากเป็นคนอื่น ต่อให้มั่นใจเกินไป ก็มีโอกาสพลาดท่าเพราะเรื่องนี้ได้
“ยังเดินไหวไหม?” หลินไป๋ไม่คิดติดใจเรื่องนี้อีก สายตากวาดมองบาดแผลของหลีโน่
......
ภาพตรงหน้าทำให้หลินไป๋ชะงักไปเล็กน้อย
บาดแผลของหลีโน่ที่เมื่อครู่ยังมีเลือดไหลทะลัก ตอนนี้กลับสมานไปกว่าครึ่งแล้ว
ไม่ใช่แค่บาดแผลที่กำลังสมาน แม้แต่เกราะหนักสีเงินที่ถูกปลิงเงาพุ่งชนจนทะลุ ก็ยังซ่อมแซมตัวเองอย่างรวดเร็วให้เห็นกับตา
ไม่ถึงสิบวินาทีหลังจากหลินไป๋พูดจบ
หลีโน่ก็ฟื้นคืนสภาพเดิมอย่างสมบูรณ์
หากไม่ใช่เพราะยังมีแอ่งเลือดขนาดใหญ่หลงเหลืออยู่บนพื้น คงไม่มีทางดูออกว่าเมื่อครู่ร่างของเธอถูกแทงทะลุ
หลีโน่ยกแขนขึ้น หมุนไหล่ไปมาเล็กน้อย ก่อนส่งยิ้มให้หลินไป๋
“ไม่ต้องห่วงค่ะ คุณหลิน ฉันไม่เป็นไร”
สายตาหลินไป๋จับจ้องเกราะหนักด้านหลังของเธอ คิ้วขมวดแน่นพลางยื่นมือชี้ไปยังบริเวณที่สมบูรณ์ไร้รอยเสียหาย
“นี่มันเรื่องอะไรกัน?”
หลีโน่ชะงักไป ก่อนเอ่ยอธิบายเสียงเบา
“ฉันลืมแนะนำความสามารถของตัวเองให้คุณหลินฟังค่ะ”
“ทักษะการต่อสู้พื้นฐานของอัศวินไม่ต้องพูดถึง สำหรับคุณแล้วคงไม่ถือเป็นความสามารถอะไร”
“แต่พลังที่เป็นหัวใจสำคัญและแข็งแกร่งที่สุดของพวกเรา คือการเกิดใหม่”
หลีโน่พูดพลางใช้มืออีกข้างชักมีดสั้นจากเอว
เธอกรีดฝ่ามือซ้ายของตัวเองอย่างไม่ลังเล เกิดเป็นแผลเลือดซิบ