ในดวงตาสีเขียวเต็มไปด้วยความสับสนที่ไม่อาจเข้าใจได้
พลังชีวิตกำลังไหลออกจากร่างของเขาอย่างรวดเร็ว
หงหนานที่ยืนอยู่ข้าง ๆ กลั้นหายใจ
จบแล้วหรือ?
ทูตเซินหลัวที่ทำให้เธอและทั้งเผ่าตกอยู่ในความสิ้นหวัง ตายลงแบบนี้แล้วหรือ...
แต่ในตอนนั้นเอง ร่างของหลัวเซินที่ถูกกระบี่สั้นแห่งความมืดแทงทะลุ พลันกลายเป็นท่อนไม้แห้งท่อนหนึ่ง
มันร่วงลงไปในบึงโคลนเบื้องล่างดังเพี๊ยะ
ร่างของหลัวเซินปรากฏขึ้นอีกครั้งห่างออกไปร้อยเมตร
เขากุมหน้าอกไว้ ตรงนั้นมีบาดแผลลึกจนเห็นกระดูก เลือดสีเขียวเข้มไหลทะลักออกมาไม่หยุด
ทว่ากลิ่นอายรอบตัวกลับบ้าคลั่งยิ่งกว่าเดิมหลายเท่า
เขาจ้องหลินไป๋เขม็ง ดวงตาสีเขียวคู่นั้นไร้ซึ่งความสุภาพก่อนหน้านี้ เหลือเพียงโทสะและจิตสังหารอันบริสุทธิ์
เขานึกไม่ออกว่าการโจมตีของอีกฝ่ายทำได้อย่างไร
หุ่นเชิดสองตัวที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ ตัวหนึ่งมีพละกำลังเหนือกว่าอย่างท่วมท้น ส่วนอีกตัวกลับเชี่ยวชาญการลอบสังหารอย่างลึกลับ
วิธีต่อสู้สองแบบที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง กลับปรากฏอยู่กับคนคนเดียว
ชายคนนี้มีที่มาอย่างไรกันแน่?
หลัวเซินรู้ดีว่าเขาไปหาเรื่องคนที่ไม่ควรหาเข้าแล้ว
สิ่งที่เขาถนัดที่สุดคือใช้พืชพรรณนับไม่ถ้วนในป่าต่อสู้ หรือไม่ก็ควบคุมกองทัพสัตว์มารที่เขาเพาะเลี้ยงอย่างพิถีพิถัน
แต่ที่นี่คือบึงเน่าเปื่อย สภาพแวดล้อมจำกัดเขาอย่างหนัก แถมยังเคลื่อนไหวไม่สะดวก