ชายในชุดสูทสีดำมองตามสายตาของชายชราไป
“ก็แค่คนนอกคนหนึ่ง มีวิธีการแปลก ๆ อยู่บ้าง”
“ถ้าเขามาถึงเร็วกว่านี้สักสองสามปี ก็อาจหยุดยั้งหายนะครั้งนี้ได้จริง”
“แต่ตอนนี้...เป็นไปไม่ได้แล้ว”
“มารดาของสัตว์หุบเหวกลืนกินต้นกำเนิดเพลิงศักดิ์สิทธิ์มากพอแล้ว บัดนี้เข้าสู่ขอบเขตระดับแปด”
“ขอเพียงกลืนกินเจตจำนงแห่งโลกเป็นสิ่งสุดท้ายในวันนี้ ก็จะกลายพันธุ์สำเร็จและกลับคืนสู่เผ่าสุญตาได้”
ชายในชุดสูทสีดำชักมือกลับ น้ำเสียงหนักแน่นอย่างไม่เปิดช่องให้โต้แย้ง
“หลินไป๋คนนั้นฝีมือไม่เลวก็จริง แต่เต็มที่ก็แค่ระดับเจ็ด ไม่มีทางไปถึงระดับแปดได้แน่”
“ถ้าไม่หนี...เขาก็ตายอยู่ที่นี่เหมือนกัน!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ชายชราก็ยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้ม
“จริงหรือ? ถ้าอย่างนั้น...พนันกันไหม?”
ชายในชุดสูทสีดำเลิกคิ้ว
“พนันอะไร?”
“ฉันพนันว่าหลินไป๋จะรอด และปกป้องโลกนี้ไว้ได้ ถ้าฉันชนะ พวกนายต้องมอบเศษต้นกำเนิดทั้งหมดที่กวาดมาจากมิติแห่งนี้ให้ฉัน”
“ถ้าฉันแพ้ สิ่งนี้ก็เป็นของพวกนาย”
ชายชราล้วงมือเข้าไปในแขนเสื้อ ควานหาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบแผ่นหินสีดำขนาดเท่าฝ่ามือออกมา
บนพื้นผิวแผ่นหินมีจุดแสงสีเงินไหลเวียน วาดเป็นเส้นทางแผนผังดวงดาวอันซับซ้อน
เมื่อชายในชุดสูทสีดำเห็นแผ่นหิน ก็โน้มตัวไปข้างหน้าทันที
“แผนผังดวงดาว? ถึงกับยอมเอาของสิ่งนี้ออกมาเชียวหรือ”
“ได้ ฉันพนันกับนาย”
ทั้งสองสบตากัน แล้วเอ่ยขึ้นพร้อมกัน