หลินไป๋จ้องมองไปทางนั้น ลูกกระเดือกขยับเล็กน้อย
“วัสดุนี้ยืดหยุ่นดีจริง ๆ” หลินไป๋พึมพำกับตัวเอง “ในเมื่อขึ้นรูปได้ตามใจ งั้นเรื่องขนาด...”
อย่างไรเสีย คนที่จะได้ประโยชน์จากสิ่งนี้ในภายหลังก็คือตัวเขาเอง...
คลื่นวิญญาณในหัวสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง
“หลินไป๋! อยากตายหรือไง!” เสียงต่อว่าอย่างกระเง้ากระงอดของซูหวานพุ่งตรงเข้ามาในหัว
“ทำตามแบบเดิม! ถ้ากล้าเพิ่มแม้แต่นิดเดียว คอยดูเถอะว่าพอฉันออกไปแล้วจะจัดการนายยังไง!”
หลินไป๋กระแอมสองครั้ง พลางขยี้จมูก
“ไม่เพิ่มอีกหน่อยจริง ๆ เหรอ? โอกาสแบบนี้หาได้ยากนะ”
“เธอรังเกียจของเดิมของฉันหรือไง?”
“เปล่า ไม่ใช่แน่นอน” หลินไป๋รีบข่มความคิดลง เส้นพลังจิตค่อย ๆ จำลองรูปร่างตามสัดส่วนอย่างว่าง่าย
การขึ้นรูปดำเนินต่อไป
เอวคอดลง ขาเรียวยาวตรงสวย
เมื่อเส้นพลังจิตเส้นสุดท้ายถอยกลับ ร่างต้นแบบตรงหน้าก็กลายเป็นสาวงามผู้หนึ่งที่หลับตาอยู่
คิ้วตางดงามมีชีวิตชีวา ผิวขาวดุจหิมะ
“ออกมาได้แล้ว”
ลึกลงไปในทะเลจิตสำนึกของหลินไป๋ เงาวิญญาณที่ควบแน่นจนเป็นรูปเป็นร่างลอยออกมา ก่อนจะเข้าสู่ร่างของหญิงสาว
...
หนึ่งชั่วโมงผ่านไป
กุสตาฟานั่งยอง ๆ อยู่ตรงทางเดินนอกประตู มือกำแก่นพลังงานไว้ พลางคลึงไปมา
กลอนประตูโลหะผสมหมุนเปิด
กุสตาฟาลุกขึ้นยืน
หลินไป๋เดินออกมาก่อน แล้วขยับหลบไปด้านข้างครึ่งก้าว
ร่างบอบบางร่างหนึ่งก้าวออกมาจากด้านใน
แม้กุสตาฟาจะศึกษาวิชาเล่นแร่แปรธาตุมาค่อนชีวิต และหมดความสนใจในเรื่องชายหญิงไปนานแล้ว แต่พอสายตากวาดผ่านร่างนั้น เขาก็อดมองซ้ำอีกสองครั้งไม่ได้