เป็นเรื่องจริงน่ะ... หลินไป๋ได้แต่จนใจ
อ่านใจ... บนโลกนี้มีความสามารถเหลวไหลแบบนี้อยู่จริง ๆ ด้วย
ช่างเป็นความสามารถที่รับมือกับนักต้มตุ๋นอย่างเขาได้พอดี
"ไม่ต้องคิดแล้ว"
ลั่วหมิงชวนจับจ้องผิวน้ำที่อยู่เบื้องหน้า
"ให้ฉันเดานะ คนที่คุณอยากฆ่าไม่ใช่เผยจ้าวเย่ แต่เป็นเทพบุตรใช่ไหม"
"เพราะงั้นก็รวมฉันด้วยหรือ"
ลั่วหมิงชวนก้มหน้า มองใบหน้าซีดเผือดของตนเองที่สะท้อนอยู่บนผิวน้ำ
"ถ้าคิดจะฆ่าเทพบุตร เป้าหมายคงเป็นราชันเทพ"
"คุณอยากขัดขวางการจุติของราชันเทพหรือ"
"หรือไม่ก็มีเรื่องบางอย่างที่ต้องทำ เลยกลัวว่าการจุติของราชันเทพจะขัดขวางคุณ"
คลื่นยักษ์โหมซัดขึ้นในใจหลินไป๋
ไม่ใช่... นี่ฉลาดเกินไปหรือเปล่า?
รู้อะไรบ้างเนี่ย ถึงได้อนุมานเป้าหมายของฉันออกมาได้?
คนแบบนี้ ถ้าไม่ถูกบีบจนเสียสติ ก็ต้องเป็นผู้วางหมากที่ควบคุมทุกอย่างอยู่เบื้องหลังอย่างแน่นอน
ลั่วหมิงชวนจับความเปลี่ยนแปลงทางอารมณ์ของหลินไป๋ได้
"หึ ๆ ไม่ต้องตกใจหรอก คุณเพิ่งมาได้ไม่นาน ไม่ค่อยรู้จักฉันในอดีต"
เขายกข้อนิ้วเคาะขมับเบา ๆ
"เรื่องสติปัญญา ฉันยังพอมั่นใจอยู่บ้าง แค่ช่วงหลายปีมานี้สมองถูกกวนจนเละเทะไปหมดเท่านั้นเอง"
บริเวณน้ำตื้นที่อยู่ไม่ไกล เผยจ้าวเย่กำลังใกล้ถึงขีดแตกสลาย
แรงกดดันจากศรัทธาเหลวที่อัดแน่นอย่างมหาศาลกดทับกระดูกสันหลังของเขาไว้แน่น เสียงกระดูกเคลื่อนผิดตำแหน่งดังกรอบแกรบสะท้อนอยู่ก้นสระ
เขาอ้าปาก แต่ส่งเสียงไม่ออก