กลางสี่แยก ไอร้อนบิดเบือนอากาศเหนือพื้นถนนยางมะตอย
หลินไป๋ยืนอยู่ริมถนน ยกมือเรียกรถว่างคันหนึ่ง
เสียงเบรกแหลมบาดหูดังขึ้น รถแท็กซี่เจี๋ยต้าคันเก่าจอดตรงหน้า
กระจกหน้าต่างเลื่อนลง คนขับเป็นชายวัยกลางคน มีผ้าขนหนูพาดอยู่บนคอ
“จะไปไหน?”
หลินไป๋เปิดประตู ก้าวเท้าข้างหนึ่งเหยียบพรมปูพื้นเบาะหลัง
เดิมทีเขาตั้งใจจะบอกชื่อของตลาดอาหารทะเล
จะซื้อปูว่ายน้ำสองสามตัวที่ซูหวานชอบกิน กลับไปทำอาหารสักมื้อ
แต่คำพูดที่จ่ออยู่ตรงริมฝีปากกลับเปลี่ยนไปเองโดยไม่รู้ตัว
“ด่านเก็บเงินทางตะวันออกของเมือง”
คนขับหันกลับมามองหลินไป๋ตั้งแต่หัวจรดเท้า เสื้อผ้าที่ใส่ดูเหมือนเพิ่งออกมาจากบ้าน สีหน้าเต็มไปด้วยความคลางแคลง
“ที่นั่นไกลอยู่นะ พ้นเขตเมืองไปแล้ว ต้องจ่ายเพิ่ม”
ความหงุดหงิดที่ยากจะอธิบายพลุ่งขึ้นมาจากกลางอกของหลินไป๋ น้ำย่อยในกระเพาะปั่นป่วนไม่หยุด
เขาไม่พูดอะไร เพียงล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกง หยิบธนบัตรหนึ่งร้อยหยวนออกมา แล้วยื่นข้ามแผงกั้นไปให้
“เพิ่มให้อีกร้อย พอไหม?”
คนขับตาเป็นประกาย คว้าธนบัตรไปทันที รอยยิ้มเข้ามาแทนที่สีหน้าเบื่อหน่าย
“ได้เลย! พี่ชาย ใจกว้างจริง ๆ นั่งให้ดีนะ!”
เข้าเกียร์ เหยียบคันเร่ง
คลัตช์ส่งเสียงครางยาว รถแท็กซี่พุ่งทะยานออกไป
หลินไป๋เอนหลังพิงเบาะ หันมองต้นไม้ริมถนนที่ถอยห่างอย่างรวดเร็วอยู่นอกหน้าต่าง
ไปด่านเก็บเงินทางตะวันออกของเมือง
สถานที่แห่งนี้ผุดขึ้นมาในหัวโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย พร้อมความรู้สึกคล้ายคำสั่งอันหนักแน่น