ชานเมืองฝั่งตะวันออก ทางเข้า ทางด่วนวงแหวน
ด่านเก็บเงินทอดเงาผืนใหญ่ใต้แสงไฟสปอตไลต์สีขาวซีด
ในเงามืดห่างจากทางเข้า 200 เมตร หลินไป๋กำลังนั่งยองอยู่บนพื้น สีหน้าเคร่งขรึมราวกับกำลังปลดชนวนระเบิดนิวเคลียร์ที่เหลือเวลาอีก 3 วินาที
แต่ความจริงแล้ว เขาแค่กำลังผูกเชือกรองเท้า
หูกระต่ายด้านซ้ายยาวพอดี 3.5 เซนติเมตร
เขาจ้องเท้าขวาเขม็ง นิ้วมือขยับสอด ดึงให้ตึง แล้วค่อย ๆ ปรับอย่างรวดเร็ว
3.4 เซนติเมตร
จิ๊ ไม่ได้
แก้ออก ทำใหม่
3.6 เซนติเมตร
ก็ยังไม่ได้!
เหงื่อเย็นละเอียดผุดเต็มหน้าผากหลินไป๋ ลมหายใจถี่กระชั้น
ไม่ใช่เพราะถูกสัตว์ประหลาดที่อยู่ไกลออกไปทำให้ตกใจ แต่เพราะความคลาดเคลื่อน 0.1 เซนติเมตรทำให้เขาคันยุบยิบไปทั้งตัว อึดอัดจนแทบอยากระเบิดตัวเองตรงนั้น
“เฮ้อ...”
เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ฝืนเปิดใช้[หน้านิ่ง]ควบคุมกล้ามเนื้อปลายนิ้วให้ปรับแก้ในระดับไมโครเมตร
เรียบร้อย
เชือกรองเท้าทั้งสองข้างยาว 3.5 เซนติเมตรเท่ากันเป๊ะ สมมาตร กลมกลืน เป็นชัยชนะของเรขาคณิตอย่างแท้จริง
หลินไป๋เอนหลังพิงกำแพงอย่างโล่งอก
ความกระวนกระวายจนน่าคลั่งสลายไปในพริบตา แทนที่ด้วยความว่างเปล่าหลังบรรลุความสงบทางใจ
เขากัดฟันถามในใจ[ถาม: ทำไมก่อนหน้านี้ไม่บอกว่าเลื่อนขั้นเป็นนักต้มตุ๋นแล้วจะแถมโรคย้ำคิดย้ำทำที่รักษาไม่หายมาด้วย?]
ในส่วนลึกของจิตสำนึก กระดาษหนังแกะสีเหลืองหม่นค่อย ๆ คลี่ออก อักษรสีเลือดปรากฏขึ้นอย่างขอไปที
แฝงความหงุดหงิดประมาณว่า “โฮสต์รุ่นนี้ดูแลยากชะมัด”