“คุณคิดจะทำอะไร?” หลินไป๋ถามทั้งที่รู้อยู่แก่ใจ
“ลำดับ 9: มือสังหาร”
เซี่ยชิงถังยกยาวิเศษในมือขึ้น
“ความสามารถหลักของลำดับนี้คือ ‘มองทะลุจุดอ่อน’ กับ ‘โจมตีสุดชีวิต’”
แววตาของเธอคมกริบราวคมดาบ “ดวงตาของมือสังหารมองเห็นรอยร้าวของทุกสิ่ง”
“ห้านาที”
เซี่ยชิงถังกัดฟัน น้ำเสียงแฝงความเด็ดเดี่ยว
“ถ้าฝืนกลืนยาลงไปโดยไม่ทำพิธี ฉันจะมีสติได้มากที่สุดแค่ห้านาที”
“แค่นั้นก็พอให้ฉันหาจุดตายของสิ่งนั้น แล้ว...ใช้ชีวิตของฉันซัดมันให้หนักสักครั้ง”
“ถ้ายังไม่ได้ผล...” เธอหัวเราะอย่างขมขื่น “ร่างอสูรที่กลายพันธุ์หลังเสียการควบคุมของฉัน อย่างน้อยก็น่าจะสร้างปัญหาให้มันได้บ้าง พวกคุณจะได้มีชีวิตต่ออีกสักพัก”
พูดจบ เธอก็ไม่ลังเลอีก ยกมือสั่นเทาขึ้นเตรียมเปิดจุกขวด
นั่นคือความเด็ดเดี่ยวไม่ต่างจากแมลงเม่าบินเข้ากองไฟ
แต่แล้ว
มือเรียวยาวเปี่ยมกำลังข้างหนึ่งก็ยื่นออกมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย กดข้อมือเธอไว้แน่น
“คุณเซี่ย คุณ...”
เสียงหยอกเย้าเจือความไม่ใส่ใจของหลินไป๋พลันทำลายบรรยากาศโศกศัลย์
“จะพูดยังไงดีล่ะ”
“ข้อแรก คุณประเมินตัวเองสูงเกินไปหน่อย”
เซี่ยชิงถังชะงัก ก่อนจะหันไปมองหลินไป๋ตามสัญชาตญาณ
หลินไป๋โน้มเข้ามาใกล้ มุมปากหยักยิ้มเยาะอย่างไม่ปิดบัง
“การโจมตีสุดชีวิตของลำดับ 9 น่ะหรือ? ขอพูดตรง ๆ นะ ต่อหน้าคุณนายหุ่นเชิด ต่อให้คุณระเบิดตัวเอง ก็เป็นแค่ดอกไม้ไฟลูกใหญ่ อย่างมากก็แค่ได้ยินเสียงดังสักที”