หนึ่งเดือนต่อมา
ท้องฟ้าราวกับกระจกที่แตกละเอียด รอยแยกสีดำสนิทนับไม่ถ้วนพาดไขว้อยู่เหนือหมู่เมฆ
พายุหมุนหอบพลังต้นกำเนิดอันปั่นป่วนกวาดผ่านแดนรกร้าง เนินเขาเล็ก ๆ และซากอสูรกายขนาดมหึมาที่กองเกลื่อนถูกบดขยี้จนแหลกเป็นผุยผงอย่างไร้ปรานี
หลังจากนายเหนือหัวสีแดงฉานสิ้นชีพ เจตจำนงของโลกก็พังทลายลงอย่างสิ้นเชิง โลกใบนี้เดินทางมาถึงจุดสิ้นสุดของอายุขัยแล้ว
ณ จัตุรัสกลางของสถาบันสงครามผู้บุกเบิก ภายในเมืองเฟยซวี่
วงเวทเคลื่อนย้ายขนาดมหึมาเปล่งแสงเรืองรองเป็นระลอก
พลังงานที่ไหลเวียนอยู่ตามลวดลายวงเวทไม่เสถียรนัก ประกายไฟจากมิติที่บิดเบี้ยวปะทุขึ้นตามขอบวงเป็นครั้งคราว
นักเล่นแร่แปรธาตุระดับตำนาน หยวนเหิง ยืนอยู่ตรงจุดศูนย์กลางในชุดคลุมสีขาว
เขาเงยหน้ามองรอยแยกด้านบนที่ขยายใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ คิ้วขมวดเข้าหากันจนเป็นร่องลึก
“เตรียมการไปถึงไหนแล้ว?”
“ท่าน ตอนนี้กฎเกณฑ์ในดินแดนสีชาดปั่นป่วนเกินไป พวกเราใช้พลังงานสำรองทั้งหมดแล้ว ถึงจะเชื่อมต่อไปยังโลกแปรธาตุได้อย่างทุลักทุเลขอรับ” อาจารย์ผู้หนึ่งที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เหงื่อท่วมตัว
“ใกล้แล้ว” หยวนเหิงสะบัดทรายออกจากปลายแขนเสื้อ
กฎเกณฑ์กำลังปั่นป่วนเร็วกว่าที่คาดไว้มาก หากยังถ่วงเวลาต่อไป กระแสมิติแปรปรวนอาจตัดขาดช่องทางเคลื่อนย้ายที่เพิ่งสร้างขึ้นได้
“เตรียมเปิดการเคลื่อนย้ายข้ามเขตแดน”
“ขอรับ!”
“เดี๋ยวก่อน!” หนิงเว่ยเบียดฝ่าฝูงชนออกมาอย่างโซเซ
เครื่องแบบบนร่างเธอขาดรุ่งริ่ง ชายเสื้อเปียกชุ่มไปด้วยคราบเลือดแห้งสีคล้ำ ร่องรอยจากการต่อสู้ฝ่าฝูงสัตว์กลายพันธุ์ตลอดเดือนที่ผ่านมา