ตลอด 3 วันต่อมา เขตเมืองชั้นนอกเต็มไปด้วยข่าวลืออื้ออึง
หมาบ้าโรดส์กับลูกน้องคนสนิททั้งกลุ่มหายวับไปในชั่วข้ามคืน ราวกับระเหยไปจนเกลี้ยง
คนเป็นก็ไม่เห็น คนตายก็ไม่พบศพ
เรื่องนี้แพร่สะพัดไปทั่วเขตตะวันตกจนกลายเป็นหัวข้อสนทนาสุดเผ็ดร้อนในโรงฝึกต่อสู้หมัดเหล็กช่วงหลายวันมานี้
บ้างก็ว่าถูกล้างแค้น บ้างก็ว่าถูกปล้นฆ่าเสียเอง บางคนถึงกับบอกว่าโรดส์ไปลบหลู่ “สิ่งสกปรก” ที่ไม่ควรลบหลู่เข้า
แต่ไม่มีใครสงสัยหลินไป๋เลย
เพราะในสายตาของพวกเขา...หลินไป๋เป็นอัจฉริยะก็จริง แต่ฝีมือ...ยังไม่ถึงขั้นนั้น
ส่วนหลินไป๋ ผู้เป็นต้นเหตุของเรื่องนี้ ช่วงหลายวันที่ผ่านมากลับใช้ชีวิต...สุขสบายอย่างยิ่ง
นอกจากจะแวะไปที่โรงฝึกเป็นครั้งคราวเพื่อให้คนเห็นหน้าแล้ว หมัดเหล็กก็ไม่กล้าเอาเรื่องจุกจิกมากวนเขาเลย
ถึงอย่างไร ในจินตนาการของหมัดเหล็ก หลินไป๋ก็เป็นคุณชายจากเขตเมืองชั้นในที่มาใช้ชีวิตหาประสบการณ์
จะให้ไปทำงานใช้แรงอย่างต่อยตีฆ่าฟันได้อย่างไร?
หลินไป๋ยินดีอยู่แล้วที่ได้พักสบาย ๆ
เขากำลังรอ
รอให้หมัดเหล็กจัดการ “สิทธิ์แลกของ” นั่นให้เรียบร้อย แล้วส่ง[แผ่นแม่แบบกร่อนวิญญาณ]ที่เขาเฝ้าคะนึงหามาให้ถึงที่
ตามคำรับรองของหมัดเหล็กในตอนนั้น ซึ่งพูดพลางทุบอกตัวเองและน้ำลายกระเด็น เรื่องนี้ก็แค่ “ทำตามขั้นตอน” อย่างมากก็ 2 วัน
แต่จนถึงตอนสายของวันที่ 3 อย่าว่าแต่แผ่นแม่แบบเลย แม้แต่เศษเสี้ยวของมันก็ยังไม่เห็น
“ดูท่าสมาคมพี่น้องธุลีที่ว่านี่ ภายในก็ไม่ได้เป็นปึกแผ่นอย่างที่คิดสินะ”
หลินไป๋ยืนอยู่หน้ากระจกแต่งตัว ค่อย ๆ ติดกระดุมเม็ดบนสุดของเสื้อเชิ้ต ปิดกระดูกไหปลาร้าอันงดงาม