หลินไป๋จัดปกเสื้อให้เข้าที่ ก่อนก้าวขายาว ๆ ตรงไปยังประตูเหล็กบานหนัก
เพิ่งเดินมาถึงหน้าประตู คลื่นความร้อนชวนหายใจไม่ออกก็ปะทะเข้ามา
ชายร่างกำยำที่ชื่อบัคกำลังพิงกรอบประตูแคะฟันอยู่ พอเห็นหลินไป๋แต่งตัวสะอาดสะอ้านเกินไป คิ้วก็ขมวดเป็นปมทันที
ในเขตเมืองชั้นนอก คนที่แต่งตัวสะอาดเกินไปมักมีอยู่สองแบบ ไม่ก็เป็นเหยื่ออ้วนพีที่รอถูกเชือด ไม่ก็เป็นไอ้ขี้ขลาดที่รังแกง่าย
“หยุด!”
บัคยื่นมือใหญ่ขนดกมาขวางหน้าหลินไป๋ เผยฟันเหลืองอร่ามออกมาอย่างสัตว์ป่าบางชนิด
“ที่นี่ไม่ใช่ที่ให้คุณชายหน้าขาวมาเดินเล่น อยากเข้าไปเหรอ? จ่ายค่าเข้าห้าเหรียญเงิน หรือไม่ก็...”
ดวงตาเจ้าเล่ห์คู่นั้นกวาดมองใบหน้าหลินไป๋ ก่อนเผยรอยยิ้มชวนคลื่นเหียน
“ให้ฉันลูบสักที ก็ใช่ว่าจะไม่ได้”
พูดจบ มือใหญ่ที่ส่งกลิ่นเหม็นคาวก็เอื้อมมาคว้าแก้มหลินไป๋
หลินไป๋ไม่ขยับ
แต่ในวินาทีที่มือนั้นใกล้จะแตะตัวเขา ความเจ็บแปลบประหนึ่งถูกเข็มแทงก็ปะทุขึ้นระหว่างคิ้ว — [สัมผัสเจตนาร้าย]ทำงาน
เขาเอียงศีรษะเล็กน้อย
เป็นการเคลื่อนไหวเพียงนิดเดียว แต่พอดิบพอดี ราวกับซ้อมมานับครั้งไม่ถ้วน
นิ้วของบัคเฉียดผ่านข้างหูหลินไป๋ คว้าได้เพียงอากาศ
“หืม?”
บัคชะงัก ไอ้หน้าขาวนี่มีฝีมืออยู่บ้างหรือ?
เขาไม่ยอมเชื่อ เปลี่ยนจากมือคว้าเป็นกำปั้น ซัดเข้าใส่ไหล่หลินไป๋พร้อมเสียงลมหวีดหวิว
หากหมัดนี้ซัดโดน คนธรรมดาคงกระดูกหักคาที่
แต่หลินไป๋กลับลื่นไหลราวกับปลาไหล
เท้าขยับไถลไปทางซ้ายอย่างดูไม่ใส่ใจ ส่วนร่างเอนหงายไปด้านหลังในมุมประหลาด
แรงลมจากหมัดพัดผมหน้าม้าของเขายุ่งเหยิง แต่แม้แต่ชายเสื้อก็ยังไม่ถูกแตะต้อง
แม้ลำดับ 9[นักต้มตุ๋น]จะมีพลังต่อสู้ต่ำเตี้ยเรี่ยดิน