ทันทีที่สิ้นเสียง ไอความตายซึ่งหดรวมอยู่รอบกายโม่ซิวก็ระเบิดออกมาอย่างกึกก้อง
หมอกดำม้วนย้อนขึ้นสู่ท้องฟ้าด้วยความเร็วเกินกว่าตาเปล่าจะจับได้
เพียงพริบตาเดียว ม่านฟ้าสีดำผืนหนึ่งก็แผ่คลุมทั่วฟ้า บดบังแสงตะวันและปกคลุมเมืองหินโลหิตทั้งเมืองไว้อย่างมิดชิด
สัมผัสทางจิตอันแข็งแกร่งแผ่ซ่านไปตามไอความตาย ซึมลึกไปทุกซอกทุกมุมของเมืองราวกับปรอทไหลบ่าลงพื้น
ไม่ถึงครึ่งวินาที
เปลวไฟผีในเบ้าตาของโม่ซิวก็สว่างวาบขึ้น
“ยังอยู่ในเมือง” มันเอ่ยเสียงต่ำ น้ำเสียงเจือความยินดีที่พบเหยื่อ
“ถ้าอย่างนั้นก็จัดการง่ายแล้ว”
สัญญาณเตือนภัยดังลั่นในใจหลีโน่
เธอพุ่งไปข้างหน้าทันที ยกทวนเตรียมต่อสู้
ทว่าในชั่วขณะที่หลีโน่ยื่นทวนออกไป ร่างของโม่ซิวกลับพร่าเลือนขึ้นอย่างฉับพลัน
มันหายไปจากสายตาของหลีโน่กลางอากาศเช่นนั้น แม้แต่ไอความตายอันตรายสุดขีดก็เลือนหายไปจากสัมผัสของเธอด้วย
ทวนยาวแทงทะลุเพียงภาพติดตา ไม่แม้แต่จะทำให้กระแสอากาศไหววูบ
รูม่านตาของหลีโน่หดตัวฉับพลัน หัวใจเต้นขาดหายไปครึ่งจังหวะ
หายไปแล้ว
ทั้งที่เธอเป็นยอดฝีมือระดับแปดอย่างแท้จริง แต่กลับมองไม่ออกด้วยซ้ำว่าอีกฝ่ายเคลื่อนที่อย่างไร
การถูกบดขยี้อย่างสิ้นเชิงด้วยระดับชั้นเช่นนี้ ทำให้เธอสัมผัสถึงความไร้เรี่ยวแรงที่ไม่ได้รู้สึกมานาน
“แย่แล้ว!”
หลีโน่ไม่คิดค้นหาจุดที่โม่ซิวจะปรากฏตัว เพราะเธอรู้ชัดว่าอีกฝ่ายมุ่งหน้าไปที่ใด
เธอกระทืบเท้าทั้งสองข้างลงบนกำแพงเมืองอย่างแรง แรงสะท้อนมหาศาลทำให้กำแพงส่วนนั้นแตกละเอียด