“ดี ทำตามที่เขาพูด” โม่ซิวออกคำสั่งทันที
ยังไม่ทันที่หวังย่าจะเอ่ยปาก โม่ซิวก็พลิกข้อมือ
การเชื่อมต่อถูกตัดขาด
ภาพแสงที่แปรมาจากแผ่นกระดูกสลายหายไปกลางอากาศในพริบตา
โม่ซิวหันกลับมา เบ้าตาว่างเปล่าคู่นั้นจ้องตรงไปยังเมฆหนาทึบเหนือหุบเหว
แผ่นหลังของเขาค่อย ๆ ยืดตรง หมอกดำเริ่มปั่นป่วนอย่างรุนแรง แผ่แรงกดดันระดับล้างโลกที่ทำให้ผู้คนแทบหายใจไม่ออก
เขาแสยะปาก เผยฟันกระดูกขาวซีดเรียงเป็นแถว แล้วหัวเราะเสียงแหลมเสียดหูต่อเนื่อง
“ไปเถอะ ระหว่างทางจะได้มีเพื่อนร่วมทาง” โม่ซิวมองเยวียน
......
เมืองรุ่งอรุณ ภายในห้องหนังสือลับส่วนตัวของหวังย่า
ภาพเงาของโม่ซิวหายไปอย่างสิ้นเชิงแล้ว
แผ่นกระดูกสีดำบนโต๊ะหนังสือไร้ประกาย บนพื้นผิวมีรอยร้าวถี่ ๆ เพิ่มขึ้นมาอีกหลายเส้น
หวังย่ายืนนิ่งงันอยู่กับที่ ไม่ขยับแม้แต่ก้าวเดียวอยู่นาน
สมองของเขาปั่นป่วนราวกับโจ๊กหม้อใหญ่
คำพูดไม่กี่ประโยคที่ได้ยินเมื่อครู่กระแทกสติของเขาจนกระจัดกระจาย
เมื่อครู่เขาได้ยินอะไรนะ?
ท่านโม่ซิวยืนยันด้วยตัวเองว่า หลินไป๋เข้าไปในนครศักดิ์สิทธิ์แล้วงั้นหรือ?
ฆ่าตัวตาย...แล้วก็เข้าไปได้เลยหรือ?
หวังย่ารู้สึกเหมือนโลกทัศน์ของตัวเองถูกย่ำยีอย่างหนัก
เขายืนนิ่งอยู่กับที่นานกว่าสิบนาที
“เฮ้อ—”
หวังย่าถูแก้มที่แข็งเกร็งอย่างแรง แล้วพ่นลมหายใจขุ่นมัวออกมายาวเหยียด
เขาส่ายหน้า บังคับตัวเองให้สลัดความคิดเหลวไหลเหล่านั้นออกจากสมอง
จากนั้นก็หมุนตัวเดินฉับ ๆ ออกจากห้องลับ