ทุกอย่างสงบราบรื่น
“เหยียน”ชักมือกลับ หมุนตัว แล้วก้าวพรวดเดียวกลับเข้าไปในห้องโดยสารของยานเหาะ
เขาเดินไปนั่งลงข้างเฉียนตัวอีกครั้ง หลังตรง มือทั้งสองวางบนเข่า
ราวกับคนที่เพิ่งต่อยผู้บำเพ็ญขั้น 8 จนระเบิด แล้วดีดนิ้วสังหารคนไป 11 คนเมื่อครู่นี้ไม่ใช่เขา
ในใจพึงพอใจไม่น้อย
กายลับเก้าขั้ว...ช่างใช้งานได้ดีจริง ๆ
ไม่เพียงจิตเจตจำนงจะลงสู่กายลับได้โดยตรง แล้วยังควบคุมทุกการเคลื่อนไหวของกายลับได้อีกด้วย
ถึงขั้นใช้กายลับเป็นพื้นฐานแสดงความสามารถทุกอย่างที่ร่างจริงมีได้
สมกับเป็นวิชาต้องห้าม!
หลินไป๋พลันพบว่าลู่ฉางหยวนพูดถูก การพัฒนาวิชาต้องห้ามอย่างกายลับเก้าขั้วของเขายังห่างไกลจากคำว่าสมบูรณ์แบบนัก!
......
ภายในห้องโดยสารยังคงเงียบสนิท
สายตาของทุกคนจับจ้องมาที่เขา
ทั้งยำเกรง หวาดกลัว ตื่นตะลึง และไม่อยากเชื่อ...
ลูกกระเดือกของเฉียนตัวขยับขึ้นลง
เขามองพี่เหยียนที่นั่งเงียบอยู่ข้างกาย ราวกับหุ่นปลอม แล้วรู้สึกเหมือนทุกอย่างไม่เป็นจริง
นี่ก็...จบแล้วหรือ?
รวมเวลาตั้งแต่ต้นจนจบได้ 10 วินาทีหรือเปล่า?
เขาอยากถามอะไรสักอย่าง แต่พออ้าปากกลับพบว่าพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว
สุดท้ายจึงทำได้เพียงเค้นสองคำออกมาจากไรฟัน
“สุด...สุดยอด...”
......
หลังเกิดความวุ่นวายขึ้นชั่วครู่ ยานเหาะก็กลับมาเป็นระเบียบอย่างรวดเร็ว
รอยแหว่งขนาดใหญ่นั้นถูกปิดผนึกกลับทีละชั้นด้วยโล่พลังงานและแผ่นโลหะที่สร้างขึ้นใหม่ ภายใต้การทำงานร่วมกันของนักเล่นแร่แปรธาตุหลายสิบคน จนเห็นได้ชัดด้วยตาเปล่า