“อย่าเพิ่งรีบ ยังไม่จบหรอก” หลินไป๋ยิ้ม ดวงตาจริงใจเสียจนชวนขนลุก
“เมื่อกี้คุณสาธิตไปสิบสองกระบวนท่า ตอนนี้เพิ่งใช้ถึงท่าที่สามเอง การศึกษาหาความรู้ สิ่งที่ควรหลีกเลี่ยงที่สุดคือการทำอะไรครึ่ง ๆ กลาง ๆ”
ทั่วทั้งสนามเงียบสนิทราวกับป่าช้า
เหล่าลูกน้องด้านล่างเวทีต่างหน้าซีดเผือด ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงอย่างยากลำบาก
สีหน้าที่ก่อนหน้านี้เต็มไปด้วยการเยาะเย้ย ดูแคลน และรอดูเรื่องสนุก บัดนี้กลายเป็นความหวาดกลัวราวกับเห็นผี
“หมอนี่...เป็นโรคจิตหรือเปล่าวะ?” ลูกน้องคนหนึ่งถามเสียงสั่น “เขากำลังสนุกอยู่เหรอ?”
“คราวนี้หมาบ้าเตะโดนแผ่นเหล็กเข้าให้แล้ว...ไม่สิ เตะโดนเครื่องบดเนื้อต่างหาก”
ด้านล่างเวที ไม้แท่งอมยิ้มในมือหมัดเหล็กถูกบีบจนแหลกเป็นผงไปแล้ว
เขาเบิกตากลมโต จ้องทุกการเคลื่อนไหวของหลินไป๋อย่างไม่กะพริบปาก พึมพำอะไรบางอย่างด้วยความตื่นเต้นจนตัวสั่นไปหมด
“จับภาพด้วยสายตาในชั่วพริบตา สร้างแบบจำลองให้สมบูรณ์ในสมอง แล้วใช้ความจำของกล้ามเนื้อจำลองกลับออกมาในทันที...นี่แหละถึงเรียกว่าอัจฉริยะ! นี่ต่างหากคือรูปแบบขั้นสูงสุดของการต่อสู้เชิงวิทยาศาสตร์!”
ข้าง ๆ กันนั้น งูแมมบาดำแม้จะฟังคำว่าแบบจำลองไม่ค่อยเข้าใจ แต่มือที่กำดาบของเธอกลับสั่นเล็กน้อย
ในฐานะมือสังหาร เธอมองออกชัดเจน—ชายคนนั้นกำลังเพลิดเพลินกับการแยกสลายร่างกายและจิตใจของศัตรูไปพร้อมกัน
ความผ่อนคลายที่เหนือชั้นจนดูเหมือนไม่ต้องออกแรงนั้น น่ากลัวยกว่าเจตนาสังหารอันดุร้ายใด ๆ