“โฮก—!!”
กลางสนามรบ เสียงคำรามกึกก้องจนหูอื้อประกาศจบศึกหมู่
เป็นเคด
ร่างของเขาอาบไปด้วยเลือด แขนกลไฮดรอลิกที่เคยภาคภูมิใจมีรอยแยกลึกจนเห็นกระดูกเพิ่มขึ้นมาสามแห่ง เป็นแผลจากการโต้กลับครั้งสุดท้ายของราชันหมาป่า
แต่เขาชนะแล้ว
หัวของราชันหมาป่าตัวใหญ่พอ ๆ กับวัวถูกทุบอัดเข้าไปในอกจนหมดสิ้น ตายสนิทไม่มีทางฟื้น
“แฮ่ก... แฮ่ก..”
เคดหอบหายใจ เขาเตะซากราชันหมาป่าออกไป ดวงตาดุดันราวกับจะกินคน
“หัวหน้า! ช่วยด้วย... ผมไม่ไหวแล้ว...”
สมาชิกกองกำลังหลายคนที่บาดเจ็บสาหัสครวญครางอยู่บนพื้น
เคดไม่แม้แต่จะชายตามอง เขาลากขาหมาป่ามุ่งไปทางรถบรรทุกหนัก พลางชักมีดสั้นฟันเลื่อยออกมาเตรียมชำแหละเอาวัตถุดิบ
แต่เพิ่งผ่านศึกหนักมา ร่างกายของเขาจึงอ่อนล้าจนแทบหมดแรง
เงาร่างหนึ่งเดินเข้ามาเงียบ ๆ
“หัวหน้า ให้ผมทำเถอะ”
หลินไป๋ถือมีดผ่าตัดที่ยังมีเลือดหยด สีหน้าเคารพนอบน้อม ไม่โอ้อวดผลงานและไม่ลนลาน
เคดชะงักมือ จ้องหลินไป๋เขม็ง
หลินไป๋สบตาอย่างเปิดเผย ถึงขั้นล้วงผ้าพันแผลม้วนหนึ่งออกจากกระเป๋า แล้วช่วยพันแผลตรงรอยต่อแขนกลของเคดอย่างชำนาญ
“หึ...”
จู่ ๆ เคดก็แสยะยิ้ม ในรอยยิ้มนั้นมีแววชื่นชมปนความโหดเหี้ยมอยู่หลายส่วน
“ไอ้หนู เมื่อกี้ฉันเห็นหมดแล้ว”
“ถึงจะเอาแต่หลบอยู่ริมวง คอยเก็บตกแล้วเลือกจัดการแต่พวกอ่อนหัด... แต่ในสถานการณ์แบบนี้ยังคิดจะฆ่าปีศาจแทนที่จะฉี่ราดกางเกง แกก็ยังดีกว่าไอ้พวกไร้ประโยชน์นั่น”
“พอมีเลือดนักสู้บ้าง”
หลินไป๋ยิ้มอย่างเขินอาย ราวกับนักเรียนประถมที่เพิ่งได้รับคำชมจากครู “หัวหน้าชมเกินไปแล้วครับ ผมแค่ทำเพื่อเอาชีวิตรอด”
“พอเถอะ ไม่ต้องแสร้งแล้ว”
เคดโยนมีดสั้นให้หลินไป๋ “ไป เอาเขาเดียวบนหัวราชันหมาป่าลงมา ของดีเลยล่ะ”
หลินไป๋รับมีดแล้วหันไปทำงาน ว่าง่ายราวกับกระต่ายตัวน้อย
เคดพิงล้อรถ จุดบุหรี่มวนยับ ๆ ขึ้นมาสูบ
เวลานั้นเอง เงาร่างสูงเพรียวคนหนึ่งเดินเข้ามา