นอกหอคอยกลับหัว เซวียถิงกับพวกจ้องมองโซ่ตรวนที่แตกร้าวทีละนิ้ว เงียบงันอยู่นาน
ทำไมถึงพังลงได้ล่ะ?
ทำไมถึงฆ่าพวกมันหมดแล้วล่ะ?
พวกเขานึกไม่ออกเลยว่าหลินไป๋ใช้วิธีไหนถึงทำได้
มู่เหอมองขึ้นไปยังส่วนกลางของหอคอยกลับหัว
ต่อให้เขาฆ่าปีศาจทั้งหมดที่อยู่ชั้นล่างได้ ชั้นสอง...ก็คงผ่านไปได้ไม่ง่ายนักหรอก
เซวียถิงสังเกตเห็นสีหน้าเยาะเย้ยคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้มของโม่ซิวเหนือเมฆดำ จึงแค่นหัวเราะ
“อย่าเพิ่งดีใจไป”
“ผ่านชั้นล่างมาได้ ไม่ได้แปลว่ามีฝีมืออะไร ถ้าคิดจะไปถึงชั้นบน ยังห่างไกลนัก”
เขาฝืนทำท่ามั่นใจ
ถึงอย่างไรก็ต้องมั่นใจไว้ก่อน ต่อให้ตัวเองยังไม่เชื่อคำพูดที่พูดออกมาก็ตาม
“ถ้าชั้นแรกอาศัยฝีมือล้วน ๆ ก็ฆ่าฝ่าไปได้ ชั้นสอง...ต้องเผชิญหน้ากับความกลัวที่แท้จริงที่สุดในใจ”
โม่ซิวหัวเราะเยาะ
“ไม่ต้องพูดให้ดูพิสดารขนาดนั้นก็ได้ เรื่องหอคอยกลับหัวนี่ ฉันรู้ไม่น้อยไปกว่านายหรอก”
“ชั้นสอง...ไอ้ขยะออกัสไม่รู้ไปขโมยอำนาจแห่งกาลเวลามาจากเทพภายนอกตนไหน ทำให้ทุกสิ่งที่พวกเราเคยประสบในอดีตถูกผนึกไว้ในนั้น”
“พูดง่าย ๆ ก็ไม่ต่างจากภาพลวงตาเท่าไร”
“ก็แค่ภาพลวงตาที่เหมือนจริงเท่านั้น”
“ขอแค่รู้ตัวว่ามีปัญหา แล้วทำลายมัน ก็ไม่ใช่เรื่องยาก”
เซวียถิงเบือนหน้าหนีอย่างดูแคลน ไม่คิดจะเถียงกับโม่ซิว
“ไม่ยากงั้นเหรอ?”
“งั้นก็รอดูไปเถอะ”
เมื่อเห็นท่าทีของเซวียถิง โม่ซิวก็เริ่มไม่มั่นใจอยู่บ้าง