“ใกล้พอแล้ว”
หลินไป๋วางถ้วยลง สายตาจับจ้องหีบเหล็กดำที่ตั้งโดดเดี่ยวอยู่กลางสนามรบ
การต่อสู้จบลงแล้ว
หน่วยยอดฝีมือที่วานรคลั่งนำมาถูกกวาดล้างจนหมดสิ้น คนของหมัดเหล็กกำลังเร่งเก็บกวาดสนามรบ
หมัดเหล็กเคี้ยวอมยิ้มในปากดังกรุบกรับ ก่อนก้าวฉับ ๆ ไปยังหน้าหีบเหล็กดำ
เวลานี้เสียงข่วนจากในหีบหยุดไปแล้ว แทนที่ด้วยเสียงหายใจหนักหน่วง คล้ายเสียงสูบลมของเครื่องสูบลม
ฮืด—ฮาด—ฮืด—ฮาด—
“นี่คือสินค้าล็อตนั้นเหรอ?”
แววอยากรู้อยากเห็นวูบผ่านดวงตาของหมัดเหล็ก เขายื่นมือไปงัดสลักบนฝาหีบ “ข้างในเป็นตัวอะไรกันแน่ ให้ฉันดูหน่อย...”
“อย่าขยับ”
เสียงของหลินไป๋ไม่ดังนัก แต่ทำให้นิ้วของหมัดเหล็กชะงักค้างกลางอากาศในทันที
ตอนนี้หมัดเหล็กเชื่อฟังหลินไป๋อย่างยิ่ง รีบชักมือกลับเหมือนเด็กนักเรียนที่ทำผิดแล้วถูกจับได้
หลินไป๋ค่อย ๆ เดินลงมาตามบันไดตรวจซ่อม
เมื่อมาถึงหน้าหีบ เขาไม่ได้รีบร้อนเปิดมัน เพียงยื่นมือออกไปสัมผัสอักขระเรืองแสงที่ส่องวูบวาบบนตัวหีบจากระยะไกล
ร้อนมาก
อุณหภูมิของสิ่งที่อยู่ข้างในสูงจนน่าตกใจ ราวกับเครื่องปฏิกรณ์ที่กำลังจะระเบิด
“ดูท่า ‘สินค้าพิเศษ’ ที่ว่านี่จะอารมณ์ไม่ค่อยดีนะ”
หลินไป๋หรี่ตาลงเล็กน้อย กำลังจะเรียกกระดาษหนังแกะในห้วงความคิดขึ้นมาถามว่าควรจัดการกับสิ่งนี้อย่างไร
จู่ ๆ
เสียงปรบมือเนิบช้าก็ดังมาจากความมืดลึกในอุโมงค์
“เพี๊ยะ เพี๊ยะ เพี๊ยะ”