หลินไป๋จ้องมองม้วนกระดาษหนังแกะสีเหลืองกรอบในหัวสมองอย่างไม่วางตา หางตากระตุกถี่ ๆ
ใจเย็น! อย่าตื่นตระหนก!
ตั้งแต่ตายมา 108 ครั้งแล้วยังไม่จบสิ้น ก็แสดงว่ายังมีหวัง
ตราบใดที่เซฟยังอยู่ ก็ยังมีทางผ่านด่าน
ด้านนอกประตูเงียบสงัดราวกับความตาย
แต่หลินไป๋รู้ดี ซูหวานยังไม่ไปไหน
ความรู้สึกถูกใครบางคนจ้องมองผ่านบานประตูนั้น มันเหมือนกับมดนับไม่ถ้วนกำลังไต่ขึ้นบนหลัง
เขาถึงกับรู้สึกว่าเงามืดตามรอยแตกของพื้นไม้ดูเข้มข้นกว่าเมื่อครู่ไม่น้อย
หลินไป๋บีบต้นขาตัวเองอย่างแรง ใช้ความเจ็บปวดกดความหวาดกลัวที่วิ่งวุ่นในสมองลง แล้วสั่งการในใจอย่างรวดเร็ว:
[สอบถาม: ขยายผลวิธีการตายทั้ง 108 ครั้งก่อนหน้าของฉัน ให้ละเอียดที่สุด!]
[กำลังคำนวณ...]
[คาดว่าจะใช้เวลา: 5 วินาที]
บนกระดาษหนังแกะ อักษรสีเลือดขนาดเล็กเรียงกันแน่นเริ่มกลิ้งไหลอย่างบ้าคลั่ง ด้วยความเร็วที่น่าตกใจ
...
ยิ่งดู หลินไป๋ยิ่งหน้าซีด
นี่มันบันทึกความตายที่ไหนกัน นี่มันหนังสือชื่อ 《หนึ่งร้อยแปดท่าทำตัวหาตาย》 ชัด ๆ
[ครั้งที่ 11: คุณพยายามพุ่งออกจากบ้านเพื่อสู้ตรง ๆ เจอป้าอ้วนวังที่บันไดทางเดิน คุณร้องไห้ขอความช่วยเหลือจากนาง ป้าอ้วนวังใจดีมาก—นางบิดหัวคุณออกมาเล่นเป็นลูกบอล แล้วเตะเข้าลิฟต์ไปหนึ่งลูก สาเหตุการตาย: โง่และไร้เดียงสาเกินไป]
...
[ครั้งที่ 30: คุณโทรหา 911 ตำรวจสามนายมาถึงหน้าบ้านในสิบนาที พวกเขาไม่มีใบหน้า มีเพียงปากขนาดใหญ่ที่ฉีกกว้างถึงใบหู คุณถูกมองเป็นอาหารมื้อใหญ่ "เดลิเวอรี" สาเหตุการตาย: มีปัญหาแล้วแกกล้าโทรจริง ๆ นะ]
...
[ครั้งที่ 59: คุณพยายามหักหลังซูหวาน มีดผลไม้แทงเข้าที่คอนาง เหมือนแทงเข้าแผ่นเหล็กกล้าโลหะผสมไทเทเนียม นางสวมคุณลงในหม้ออัดความดันอย่างอ่อนโยน เคี่ยวไฟอ่อน ๆ สามชั่วโมง สาเหตุการตาย: สายบรอนซ์ปีนหอฆ่าแชมป์สายแพลตตินัม]
...
มองดูตัวอักษรเปื้อนเลือดเหล่านี้ หลินไป๋ขนลุกไปทั้งหลัง แต่สมองกลับแจ่มใสราวกับถูกน้ำแข็งราด
เขาจับจุดร่วมของบันทึกความตายทั้งหมดได้อย่างแหลมคม—
กลไกการtrigger มีเพียงอย่างเดียว: การเปิดโปงความผิดปกติ!
ตราบใดที่เขาแสดงออกถึงการหนี การขอความช่วยเหลือ การตอบโต้ หรือแม้แต่ความสงสัยเพียงเล็กน้อยต่อความจริงของโลกใบนี้
เหล่า "NPC" ที่มองดูเหมือนคนปกติทั่วไปรอบข้าง ก็จะฉีกผิวหนังออกทันที กลายร่างเป็นวิญญาณอาฆาตจับกิน
พูดอีกอย่างคือ
ในที่บ้าบอนี้ ตรรกะเดียวที่จะมีชีวิตอยู่ได้คือ—การแสดง
แสดงเป็นสามีโง่ ๆ ที่ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับความจริง แสดงเป็นพลเมืองดีที่อยู่อย่างสงบสุข
ตราบใดที่บทของคุณถือมั่น ปีศาจก็ต้องเล่นละครนี้กับคุณต่อไป
แม่งเอ๊ย นี่มัน 《ทรูแมนโชว์》 ระดับนรกชัด ๆ เพียงแต่ผู้ชมทั้งหมดล้วนเป็นปีศาจที่อยากกินเนื้อคุณ!
"ตุบ"
ด้านนอกประตูจู่ ๆ ก็มีเสียงทึบเบามากดังมา
เหมือนกับ...เสียงหน้าผากกระแทกกับบานประตูเบา ๆ
หลินไป๋ตัวแข็งทื่อ ถึงกับกลั้นหายใจ
"ที่รัก..." เสียงของซูหวานเล็ดลอดเข้ามาอย่างน่าขนลุก หวานจนชวนสยอง
"คุณหลับแล้วเหรอ? ฉันเหมือนได้ยินคุณหายใจแรง ๆ อยู่นะ"
หัวใจหลินไป๋หดเกร็งทันที กัดริมฝีปากแน่น ไม่กล้าส่งเสียงแม้แต่น้อย
เขาถามต่อในสมอง ตรงประเด็นที่สุด:
[สอบถาม: ตั้งแต่ฉัน"รีเซ็ต"ได้ ฉันตื่นพลังพิเศษ"ย้อนเวลา"บ้างหรือเปล่า?]
ตัวอักษรสีเลือดบนกระดาษหนังแกะปรากฏขึ้นอย่างรวดเร็ว ในระหว่างบรรทัดเต็มไปด้วยกลิ่นอายการเยาะเย้ย:
[คำตอบ: ฝันไปเถอะ กลับไปนอนเถอะ แกก็แค่เศษส่วยสู้ไม่ได้]
[เป็นเมืองนี้ต่างหากที่โหลดเซฟไม่รู้จบ ทุกเช้า 6 โมง เส้นเวลาโดนบังคับรีเซ็ต]
[ทุกสิ่งทุกอย่าง รวมถึงความทรงจำของคุณ จะถูกฟอร์แมตทั้งหมด]
[หมายเหตุ: อย่าคิดว่าตัวเองคือผู้ถูกเลือก คุณแค่โชคดีเก็บพ่อฉันได้]
หลินไป๋กรองคำด่าของกระดาษหนังแกะออกไปโดยอัตโนมัติ
วนซ้ำไม่รู้จบ
นี่มันเหมือนกับคุกใต้ดินจำลองแบบปิดสนิทขนาดใหญ่
ถ้าไม่ทำลายวงวนนี้ เขาก็ต้องอยู่ที่นี่เป็นเพื่อนเหล่าปีศาจทั้งเมือง แสดงละครไปทั้งชีวิต
แถมถ้าฝีมือการแสดงพลาดเพียงเล็กน้อย ก็โดนฆ่าตายได้สารพัดวิธี
[สอบถาม: ในเมืองนี้ นอกจากฉัน ยังมีคนเป็นคนอื่นอีกไหม?]
กระดาษหนังแกะตอบอย่างตรงไปตรงมา ตัวอักษรสีเลือดแดงสดเสียดแทงตา:
[คำตอบ: ไม่มี]
[หมายเหตุ: ทั้งเมืองเป็นปีศาจ มีเพียงคุณคนเดียวที่รอด นี่ไม่ใช่การ์ตูนฮาเร็ม แต่เป็นบุฟเฟ่ต์]
ถึงแม้จะเดาไว้แล้ว แต่เมื่อเห็นตัวอักษรเหล่านี้ด้วยตาตัวเอง หลินไป๋ยังรู้สึกเหมือนมีก้อนหินใหญ่อัดอยู่ที่หน้าอก
ทั้งเมือง ประชากรหลายแสนคน
ล้วนเป็นปีศาจ
มีเพียงเขาคนเดียวที่เป็นคนเป็น ปะปนอยู่ในกองปีศาจ ยังต้องแสดงเป็น "ครอบครัวอบอุ่นรักใคร่" กับเมียปีศาจทุกวัน
นี่มันเรื่องตลกระดับนรกอะไรกันเนี่ย?
"แคร่ก—"
ลูกบิดประตูจู่ ๆ ก็หมุนไปหนึ่งที
เบามาก แต่ในห้องที่เงียบสงัด เสียงนี้ดังเหมือนฟ้าผ่า
หลินไป๋หันขวับไปทางประตู
ลิ้นกลอนทองเหลืองกำลังสั่นไหวเล็กน้อย ราวกับคนนอกประตูกำลังแหย่สิ่งของเพื่อลองไขกุญแจ
ใจเย็น
ตราบใดที่เป็นเกม ก็ต้องมีคู่มือผ่านด่าน
ตราบใดที่เป็นคุก ก็ต้องมีรูสุนัขขุดหนี
สายตาหลินไป๋แข็งกร้าว ทิ้งคำถามที่สำคัญที่สุดลงในสมอง:
[สอบถาม: ฉันจะหนีออกจากที่บ้าบอนี้อย่างปลอดภัยได้ยังไง? รีบหน่อย! นางกำลังจะเข้ามาแล้ว!]
กระดาษหนังแกะเงียบไปครู่หนึ่ง
[กำลังคำนวณ...]
[คาดว่าจะใช้เวลา: 3 นาที]
ตัวอักษรสีเลือดค่อย ๆ ซึมออกมา ครั้งนี้ให้ตัวเลือกง่าย ๆ มาให้สองข้อ:
[คำตอบ: ]
[แผนการที่ 1: ฆ่าปีศาจทั้งหมดในเมือง (รวม 342,109 ตัว)]
[แผนการที่ 2: เดินทางไปให้ถึงด่านเก็บเงินบนทางด่วนฝั่งตะวันออกของเมือง นั่นคือทางออกเดียว]
[หมายเหตุ: เนื่องจากพลังสู้ปัจจุบันของคุณแพ้ไก่ตัวหนึ่ง แผนการที่ 1 แนะนำให้เลิกคิดโดยตรง แน่นอน ถ้าคุณดันจะเลือก ก็เขียนจดหมายลาตายให้ล่วงหน้าได้ แม้จะไม่มีใครอ่าน]
หลินไป๋เมินแผนการที่หนึ่งทันที
ฆ่าปีศาจสามแสนกว่าตัว?
ล้อเล่นอะไรกัน แค่ซูหวานคนเดียวก็บดขยี้เขากับพื้นได้เป็นร้อยรอบแล้ว
แผนการที่สอง
ด่านเก็บเงินฝั่งตะวันออก
หลินไป๋เดินไปที่หน้าต่าง ค่อย ๆ ดึงม่านออกช่องหนึ่ง
ข้างนอกเป็นทัศนียภาพยามค่ำคืนอันเจิดจ้าของเมือง ไฟนีออนระยิบระยับ รถแน่นขนัด ดูเจริญรุ่งเรืองจนไม่น่าเชื่อ
แต่มองไปไกล ๆ บนท้องฟ้าราวกับเห็นเงาดำยักษ์ใหญ่คล้ายเสาค้ำฟ้าหลายต้น เคลื่อนตัวอย่างช้า ๆ กลางหมู่เมฆ
ปัญหาตอนนี้คือ บ้านเขาอยู่ฝั่งตะวันตกของเมือง
จะต้องข้ามทั้งเมืองจากตะวันตกไปตะวันออก ระยะทางอย่างน้อย 20 กิโลเมตร
ถ้าเป็นปกติ นั่งแท็กซี่ก็แค่ครึ่งชั่วโมง
แต่ตอนนี้...ถนน 20 กิโลเมตรนี้ เต็มไปด้วยปีศาจ
คนขับแท็กซี่เป็นปีศาจ คนแก่เด็กคนพิการบนรถเมล์เป็นปีศาจ ตำรวจจราจรที่ตั้งด่านตรวจแอลกอฮอล์ข้างทางก็เป็นปีศาจ
แม้แต่หมาจรจัดข้างถนนก็อาจแปลงมาจากปีศาจ
ตราบใดที่เขาเผยร่องรอยผิดปกติออกมาเพียงนิดเดียว สักครู่ก็จะโดนฉีกเป็นชิ้น ๆ
นี่คือเกมมรณะ
เว้นเสียแต่...เขาจะได้การ์ดใบสุดท้ายที่ทำให้มีชีวิตรอดในโลกที่เต็มไปด้วยสัตว์ประหลาดนี้
"แกร่ก—แกร่ก—"
เสียงเล็บขูดบานประตูดังมาจากด้านนอก
ช้ามาก เป็นจังหวะ
ทีหนึ่ง สองที...
"ที่รัก ฉันหากุญแจสำรองไม่เจอแล้ว..." เสียงของซูหวานลอดผ่านช่องประตูเข้ามา
น้ำเสียงแฝงความน้อยเนื้อต่ำใจเล็กน้อย แต่กลับทำให้หลินไป๋ขนหัวลุก "เปิดประตูให้หน่อยได้ไหม? ฉันอยากเห็นหน้าคุณ"
เห็นหน้าฉัน?
อยากดูว่าฉันสุกได้ที่แล้วมากกว่า!
เสื้อผ้าด้านหลังหลินไป๋เปียกโชกไปด้วยเหงื่อเย็น เขาจ้องกระดาษหนังแกะไม่วางตา ตะโกนในสมอง:
[สอบถาม: ด้วยสภาพฉันตอนนี้ จะไปให้ถึงด่านเก็บเงินฝั่งตะวันออกอย่างปลอดภัยได้ยังไง? เร็ว! นางกำลังจะเข้ามาแล้ว!]
ครั้งนี้
กระดาษหนังแกะไม่ตอบทันที
ความมืดมิดนั้นราวกับเดือดพล่านอย่างรุนแรง
ตัวอักษรสีเลือดปรากฏแล้วหายไปไม่หยุด เหมือนกำลังคำนวณบางอย่างที่ยากลำบากยิ่ง
[กำลังคำนวณ...]
[คาดว่าจะใช้เวลา: 30 นาที]
30 นาที?!
หลินไป๋แทบจะพ่นเลือดออกมาหนึ่งกำ
ซูหวานนอกประตูดูเหมือนหมดความอดทนแล้ว เสียงขูดประตูดังถี่ขึ้นเรื่อย ๆ
กระทั่งปนกับเสียงคำรามต่ำ ๆ ที่ไม่ใช่มนุษย์
กรอบประตูเริ่มสั่นสะเทือนเล็กน้อย
30 นาทีนี้ ยาวนานยิ่งกว่าการตาย 108 ครั้งรวมกันเสียอีก
หลินไป๋ขดตัวอยู่บนเก้าอี้ มือกุมโคมไฟตั้งโต๊ะแน่น ตาจ้องลูกบิดประตูไม่กะพริบ
เวลาผ่านไปทีละวินาที
เสียงนอกประตูดังบ้างเบาบ้าง
อยู่ ๆ ซูหวานก็ฮัมเพลงขึ้นมา
เป็นเพลงกล่อมเด็กเก่า ๆ เพลงหนึ่ง แต่ทำนองเพี้ยนไปไกลสุดขอบฟ้า ฟังดูเหมือนร้องไห้ไว้อาลัย
ในที่สุด
ในจังหวะที่หลินไป๋รู้สึกว่าตัวเองใกล้จะบ้าแล้ว สมองส่วนลึกก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง
ตัวอักษรสีเลือดแทรกประกายสีทองเข้ม เรียงรายปรากฏต่อหน้าเขาราวกับคำพยากรณ์จากสวรรค์
ลายเส้นบิดเบี้ยว เต็มไปด้วยความชั่วร้าย
[คำตอบ: ทางรอดทางเดียว คือการบรรลุเหนือมนุษย์]
[คุณต้องกลายเป็นคำโกหกที่ใหญ่ที่สุด ในโลกที่เต็มไปด้วยคำโกหกนี้]
[ต้องห้าม·ลำดับ 9: นักต้มตุ๋น]