ชั่วขณะที่ความรู้สึกไร้น้ำหนักหายไป
เซี่ยชิงถังลืมตาพรึ่บ สัญชาตญาณจากความทรงจำของกล้ามเนื้อตอบสนองเร็วกว่าสมอง ร่างทั้งร่างพลันย่อต่ำเข้าสู่ท่าป้องกัน
ไม่มีใครอยู่ที่นี่
สถานที่แห่งนี้คล้ายลานขยะขนาดมหึมาที่พระเจ้าทอดทิ้ง โคมระย้าที่แขวนอยู่เหนือศีรษะและพร้อมจะร่วงได้ทุกเมื่อแผ่แสงสีเหลืองสลัว ทำให้เงาทอดยาวราวกับผี
สิ่งที่กองสุมอยู่รอบด้านไม่ใช่ขยะ
แต่เป็นสุสาน
สุสานหมู่ของตุ๊กตา
แขนเซรามิกสีขาวซีดที่ขาดออกจากกัน หัวตุ๊กตาที่กะโหลกร้าวไปครึ่งหนึ่ง ลำตัวที่มีสปริงขึ้นสนิมห้อยอยู่...
กองทับถมกันเป็นชั้น ๆ จนกลายเป็นภูเขา
ดวงตาแก้วไร้ชีวิตนับหมื่นคู่สะท้อนแสงเย็นเยียบอยู่ในเงามืด ราวกับศพหลายพันศพที่ยังลืมตาไม่หลับกำลังจ้องมองมา
“แดนปีศาจ?”
“สุ่มเคลื่อนย้าย?”
เซี่ยชิงถังกำมีดสั้นแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว
“เอี๊ยด...เอี๊ยด...”
เสียงเสียดสีชวนเสียวฟันดังมาจากส่วนลึกของ “ภูเขาศพ”
ตุ๊กตาตัวหนึ่งที่ไม่มีท่อนล่าง ใช้แขนสองข้างซึ่งเต็มไปด้วยใบมีดผ่าตัดพยุงตัว แล้วคลานอย่างรวดเร็วราวกับแมงมุมพิกลพิการ
ใบหน้าของมันเป็นรอยยิ้มตัวตลกที่สีหลุดลอกไปครึ่งหนึ่ง ปากฉีกกว้างจนถึงใบหู
ในปากอัดแน่นด้วยสำลีสีดำเปื้อนเลือด แค่มองก็ทำให้ค่าความมีสติลดฮวบ
ถัดมา
ตัวที่สอง ตัวที่สาม...
ตุ๊กตาของเสียรูปร่างประหลาดสิบกว่าตัวทะลักออกมาจาก “ภูเขาศพ”