“พอได้แล้ว หมาบ้า”
หมัดเหล็กโบกมือใหญ่ ๆ ก่อนวางท่าราวกับเป็นหัวหน้า
“ในเมื่อเขามาเรียนด้วยความจริงใจ แถมบอดี้การ์ดยังฝีมือระดับนี้ นายก็อย่าใช้วิธีต่ำช้าแบบนั้น”
“สอนอะไรที่เป็นเรื่องเป็นราวหน่อย อย่าทำให้ค่ายมวยหมัดเหล็กของเราเสียชื่อ”
สีหน้าหมาบ้าแข็งค้าง
ไม่ให้ลงมือเหรอ?
แล้วจะสนุกตรงไหน?
แต่เขาไม่กล้าขัดคำสั่งหมัดเหล็ก จึงได้แต่ข่มไฟโกรธเอาไว้
ดวงตากลอกไปมา ก่อนรอยยิ้มชั่วร้ายจะผุดขึ้นบนใบหน้า
ห้ามทำให้พิการก็จริง แต่ทำให้รู้ว่าไม่ควรสู้ต่อ แถมขายหน้าต่อหน้าทุกคน เหยียบศักดิ์ศรีไอ้หนุ่มหน้าขาวนี่ให้จมดิน แบบนั้นคงไม่เป็นไรใช่ไหม?
“ได้สิ ในเมื่อหัวหน้าโรงฝึกสั่งมาแบบนี้” หมาบ้ากระโดดลงจากเวที เดินไปหยุดตรงหน้าหลินไป๋ พลางยิ้มทั้งที่แววตาไม่ยิ้ม
“งั้นฉันจะสอนของจริงให้สักหน่อย จะได้ไม่หาว่าฉันรังแกมือใหม่”
“ดูให้ดี กระบวนท่านี้เรียกว่า ‘หมัดทลายกระดูก’ เป็นเคล็ดออกแรงพื้นฐานของสำนักเรา นี่เป็นวิชาประจำสำนัก ฉันจะแสดงให้ดูแค่ครั้งเดียว เรียนได้แค่ไหนก็ขึ้นอยู่กับวาสนาของนาย”
สิ้นเสียง หมาบ้าก็ขยับตัว
ไร้สัญญาณเตือน กระดูกสันหลังของเขาพลันราวกับมีชีวิต ส่งเสียงกรอบแกรบต่อเนื่อง ราวกับกำลังคั่วถั่ว
พลังเริ่มจากส้นเท้า ผ่านการบิดเอวและสะโพกอย่างรุนแรง ก่อนถ่ายทอดไปยังหมัดในชั่วพริบตา
“เพียะ!”
หมัดหนึ่งพุ่งออกไป อากาศถึงกับระเบิดเสียงดังสนั่นกังวาน
หมัดนี้ฝืนหลักธรรมชาติของร่างกายอย่างยิ่ง