“เป็นไปไม่ได้!” เซี่ยหงหยวนเบิกตาแทบถลนออกจากเบ้า เสียงคำรามแหบพร่าขาดห้วงหลุดออกจากลำคอ
บนเนินสูงห่างออกไป 30 กิโลเมตร ทุกคนต่างเงียบงันไม่ต่างกัน
มือทั้งสองข้างของจ้าวอู่ที่ถือกล้องส่องทางไกลสั่นระริก เลนส์กระแทกเข้ากับสันคิ้วจนเลือดซึม เขากลับไม่ทันสังเกตด้วยซ้ำ
ลู่โจวลุกพรวดขึ้นยืน ศีรษะกระแทกเพดานรถ
“นี่คือร่างกายของผู้เหนือมนุษย์งั้นหรือ? ไม่มีโล่พลังวิญญาณ! ไม่มีการหักล้างธาตุ! เขาอาศัยร่างกายล้วน ๆ ต้านทานความร้อนสองพันองศาได้หรือ?”
“เป็นไปได้ยังไง!!!”
เขาหันไปมองเสิ่นอี๋ ผู้นำตระกูลเสิ่น
“ประมุขเสิ่น ลำดับของตระกูลเสิ่นเด่นด้านร่างกาย ถ้าเป็นคุณ ร่างกายจะ...ทำได้ถึงระดับนี้จริงหรือ?”
ทว่าเมื่อเผชิญกับคำถามของลู่โจว เสิ่นอี๋กลับหน้าซีดเผือด อ้ำอึ้งอยู่นานก็พูดไม่ออกสักคำ
ในสนามรบ
หลินไป๋หมุนคอเล็กน้อย เสียงกระดูกลั่นกรอบแกรบ
“อุณหภูมิต่ำเกินไป” หลินไป๋เงยหน้ามองเซี่ยหงหยวน
“ลำดับ 4 ของนาย เลื่อนขั้นในโรงอาบน้ำหรือไง?”
ใบหน้าเซี่ยหงหยวนแดงคล้ำด้วยโทสะ
ความโกรธและความหวาดกลัวปะปนกัน จนเขาสูญเสียสติไปโดยสิ้นเชิง
เขาคำรามลั่น ลาวาทั่วร่างพุ่งไปรวมที่แขนขวาอย่างบ้าคลั่ง ก่อนควบแน่นเป็นค้อนศึกหินหลอมขนาดมหึมาอีกครั้ง แล้วฟาดลงมาเต็มแรง
หลินไป๋มองอย่างสงบนิ่ง
นิ้วทั้งห้าหุบเข้าหากัน กำหมัดแน่น
กล้ามเนื้อแขนขวาขยายตึง กระดูกสีทองหม่นเผยให้เห็นราง ๆ ใต้ผิวหนัง
หมัดหนึ่งซัดออกไป
เสียงอากาศระเบิดแหลมบาดแก้วหูดังก้อง หมัดของหลินไป๋กระแทกเข้ากลางค้อนศึกหินหลอมโดยตรง