บัคที่นั่งยองอยู่ข้างหลินไป๋ไม่ลังเลแม้แต่น้อย ใบหน้าอ้วนกลมเต็มไปด้วยความสะใจจากการล้างแค้น นิ้วกดสวิตช์จุดระเบิดในมือลงอย่างแรง
3
2
1
ตูม——!!!
ชั่วขณะนั้น แผ่นดินสะเทือนเลื่อนลั่น
ระเบิดเจาะจงทิศทางที่วางไว้ล่วงหน้าทั้งสองด้านของอุโมงค์ปะทุขึ้นพร้อมกัน
ลูกไฟมหึมากลืนกินความมืดในพริบตา คลื่นความร้อนอันน่าสะพรึงกลัวปะปนเศษหิน พุ่งกระแทกหัวท้ายขบวนอย่างรุนแรง
“ระวัง!!”
วานรคลั่งทำได้เพียงตะโกนออกมาคำหนึ่ง ก่อนถูกคลื่นกระแทกมหาศาลซัดลอยไป
ร่างทั้งร่างกระแทกกำแพงอุโมงค์แบนแต๊ดแต๋ราวกับโปสเตอร์
“แค่ก ๆ ๆ...”
ท่ามกลางฝุ่นควัน วานรคลั่งลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล หูอื้ออึงไม่หยุด
ยังไม่ทันมองสถานการณ์ให้ชัด เสียงปืนถี่กระหน่ำก็ดังขึ้นราวกับเมล็ดถั่วแตก
ปัง ๆ ๆ ๆ ๆ!
เหล่าสมาชิกสมาคมพี่น้องที่ซุ่มอยู่หลังที่กำบังเปิดฉากยิงเต็มกำลัง แนวกระสุนไขว้ทับกันปกคลุมทางเดินทั้งสายทันที
ลูกน้องไม่กี่คนที่กำลังยกหีบยังไม่ทันได้กรีดร้อง ก็ถูกยิงพรุนเป็นตะแกรง
เลือดสีแดงสดสาดกระเซ็นใส่หีบเหล็กดำ ก่อนถูกตัวหีบดูดซับไปในพริบตา อักขระบนหีบเรืองแสงสีแดงเจิดจ้า ดูประหลาดอย่างยิ่ง
“ใครวะ?!ไอ้สารเลวหน้าไหนลอบกัดฉัน!” วานรคลั่งคำราม พลางกวัดแกว่งกระบองหนามปัดกระสุนหลงมาไม่กี่นัด ดวงตาแดงก่ำ
“ปู่แกเอง!”
เสียงคำรามดังกึกก้องราวสายฟ้าฟาดระเบิดขึ้นจากกลุ่มควัน
ตึง!ตึง!ตึง!