ขณะที่หลินไป๋กำลังจะหาที่นั่งสบาย ๆ อย่างโซฟา แล้วทำงานอู้งานกินเงินเดือนต่อไปในวันนี้
เงาร่างสีดำก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขาอย่างไร้สุ้มเสียง ขวางทางเอาไว้
บรรยากาศครึกครื้นรอบข้างราวกับเย็นลงหลายองศาในชั่วพริบตา
หลินไป๋เงยหน้าขึ้น เห็นใบหน้างดงามเย็นชาราวน้ำแข็ง ราวกับมีใครติดหนี้เธออยู่ห้าล้าน
งูแมมบาดำ เซี่ยชิงถัง
มือสังหารหญิงผู้ปกติแทบอยากซ่อนตัวอยู่ในเงามืด บัดนี้กลับยืนตัวตรงอยู่กลางโถง สีหน้าแข็งทื่อยิ่งกว่าปกติ
เธอสวมเสื้อกล้ามรัดรูปสีดำอันเป็นเอกลักษณ์ มีดสั้นที่ไม่เคยห่างกายยังคงอยู่ในฝัก
แต่กล้ามเนื้อทั่วร่างกลับเกร็งแน่น ราวกับคันธนูที่ขึ้นสายจนตึงสุด
“มีอะไรหรือ?”
รอยยิ้มบนใบหน้าหลินไป๋ไม่เปลี่ยน ทว่าสายตากลับหรี่ลงเล็กน้อย
เขาได้กลิ่นของปัญหา
งูแมมบาดำมองเขา ดวงตาคู่นั้นไร้ระลอกคลื่น แต่แววสับสนจาง ๆ วูบผ่าน ราวกับกำลังเรียบเรียงคำพูด
แต่สำหรับหญิงตรงผู้ลงมือได้ก็ไม่พูดพร่ำอย่างเธอ การอธิบายเรื่องใดสักอย่างยากยิ่งกว่าการฆ่าคนเสียอีก
ท้ายที่สุด เธอเลือกกล่าวออกมาตรงที่สุด ไร้ความรู้สึกที่สุด
“เจ้าสำนักเรียกคุณ”
“เขากำลังทุบข้าวของในห้องทำงาน ตอนนี้ทำแจกันแตกไปสองใบ โต๊ะอีกหนึ่งตัว”
หลินไป๋เลิกคิ้ว
หมัดเหล็กแม้จะอารมณ์ร้อน แต่กับพวกเดียวกันแล้วมักยับยั้งชั่งใจ อีกทั้งยังหวงเงินอย่างยิ่ง
ถึงขั้นโมโหจนทุบเฟอร์นิเจอร์ของตัวเอง...