กายาหลอมลาวาขั้นลำดับ 4 ของเซี่ยหงหยวนใกล้พังทลายเต็มที
บาดแผลทะลวงขนาดใหญ่กลางอกไม่อาจสมานได้ ลาวาที่ไหลอยู่ภายในเย็นตัวลงอย่างรวดเร็ว กลายเป็นหินตายสีเทาดำ
พลังชีวิตกำลังเหือดหายไปจากร่างเขาอย่างรวดเร็ว
เขาฝืนกลอกตา มองไปยังบริเวณไม่ไกล
ศพไร้ศีรษะของอัศวินศักดิ์สิทธิ์ครูเซอนอนอยู่ในแอ่งโคลน
เกราะหนักสีขาวทองซึ่งเป็นสัญลักษณ์แห่งความศักดิ์สิทธิ์และไร้เทียมทาน สูญสิ้นประกายทั้งหมด
ร่างเซี่ยหงหยวนสั่นกระตุกอย่างรุนแรง
เมื่อมองใบหน้าของหลินไป๋ที่ไม่แสดงอารมณ์แม้แต่น้อย ความหวาดกลัวก็ทะลวงปราการในใจของประมุขตระกูลเก่าแก่ร้อยปีผู้นี้จนพังทลาย
“พอใจกับผลลัพธ์นี้หรือไม่” น้ำเสียงของหลินไป๋ราบเรียบ กลืนหายไปกับเสียงฝน
เซี่ยหงหยวนอ้าปาก เลือดปนเศษอวัยวะภายในทะลักออกมา
“อย่า... อย่าฆ่าผม”
เขากำข้อมือหลินไป๋ไว้แน่นทั้งสองมือ น้ำเสียงวิงวอนไม่เหลือความหยิ่งผยองอย่างก่อนหน้าแม้แต่น้อย
“เป็นฟู่เหลียว... สมาชิกสภาสูงสุดฟู่เหลียวบีบบังคับผม! คุณหลิน ผมยินดียกกิจการทั้งหมดของตระกูลเซี่ยให้! ผมไม่เอาสูตรน้ำยาสืบต้นกำเนิดแล้วด้วย ผมยอมเป็นหมารับใช้คุณ! ผมช่วยคุณจัดการฟู่เหลียวได้!”
หลินไป๋มองเขาจากเบื้องบน
“แก... ไม่คู่ควร”
เซี่ยหงหยวนเบิกตากว้าง เสียงครืดคราดดังจากลำคอ “แกฆ่าฉันไม่ได้! ฉันเป็นประมุขตระกูลเซี่ย หนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่แห่งนครเสรี ถ้าแกฆ่าฉัน ก็เท่ากับประกาศสงครามกับผู้มีอำนาจสูงสุดทั่วนครเสรี!”