พลังเช่นนั้นเกินกว่าความเข้าใจของหลินไป๋ที่มีต่อยอดฝีมือแห่งลำดับไปมาก
แตะต้องไม่ได้ ถามไม่ได้ พูดถึงไม่ได้
ตอนนั้นหลินไป๋ก็รู้ทันทีว่าเรื่องนี้ลึกเกินหยั่ง ด้วยสภาพร่างกายของเขาในเวลานั้น ต่อให้กระโจนลงไปก็คงไม่อาจก่อระลอกคลื่นได้แม้แต่น้อย
เดิมทีเขาตั้งใจจะเก็บความลับนี้ไว้ในใจจนตาย รอให้ตนไร้เทียมทานอย่างแท้จริงในโลกใบนี้เสียก่อน แล้วค่อยไปสืบหา
ใครจะคิดว่าวันนี้ ในห้องใต้ดินผุพังแห่งนี้ กระดาษหนังแกะกลับเป็นฝ่ายพลิกชื่อของสิ่งต้องห้ามนี้ออกมาเอง
“เรื่องสำคัญขนาดนี้ ก่อนหน้านี้คุณไม่พูดถึงสักคำ?” หลินไป๋มองตัวอักษรสีเลือดในห้วงความคิดอย่างเย็นชา
[กลัวคุณจะตายเร็วเกินไป]
หลินไป๋ถูกคำพูดนั้นทำเอาอึ้งไปชั่วขณะ แต่ไม่ได้โมโห
แม้แต่กระดาษหนังแกะที่รู้ทุกสิ่งและหยิ่งผยองอย่างยิ่ง พอเอ่ยถึง “ชั่วโมงที่สิบสาม” ยังเผยความระมัดระวังราวกับเตรียมรับศึกใหญ่
นั่นหมายความว่าอันตรายของสถานที่แห่งนั้นต้องเหนือกว่าเขตหวงห้ามทั้งหลายที่เรียกกันบนดินแดนรกร้างอย่างแน่นอน
หลินไป๋เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ สมองหมุนเร็วจี๋
จะไปหรือไม่ไป?
ครู่ต่อมา เขาก็หัวเราะขึ้นมาอย่างกะทันหัน
ตั้งแต่ข้ามมาที่นี่ เขาเคยมีวันไหนบ้างที่ไม่คลุกคลีอยู่ในกองซากศพ?
เซี่ยถงที่อ่อนแอกว่าเขาตั้งมากยังปลอดภัยดี แล้วเขาจะกลัวอะไรนักหนา!
“บอกมา ต้องเข้าไปยังไง!”
......
[เที่ยงคืน จงหาพื้นผิวสะท้อนภาพสักแห่งที่สะท้อนร่างกายของคุณได้ทั้งตัว]
[จงถ่ายทอดพลังวิญญาณที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะของลำดับต้องห้ามในร่างกายลงไปโดยไม่ปิดบัง]