เสียงฝีเท้าดังมาจากนอกประตู
“องค์ชาย” เสียงโม่เฟยดังลอดบานประตูเข้ามา “ลวี่หยวนเฟิง ผู้ดูแลตระกูลลวี่แห่งเขตเมืองชั้นใน ขอเข้าพบขอรับ”
หลินไป๋หยิบเสื้อตัวบางที่พาดอยู่บนพนักเก้าอี้มาสวม แล้วเดินไปที่โต๊ะ รินน้ำใส่ถ้วย “ตระกูลลวี่หรือ?”
“พ่อค้าผู้มั่งคั่งที่ผูกขาดเส้นทางขนส่งแร่พลังวิญญาณทั้งเจ็ดสายของนครศักดิ์สิทธิ์” โม่เฟยหยุดไปครู่หนึ่ง
“ในบรรดาผู้มีอำนาจมากมายของนครศักดิ์สิทธิ์ ทรัพย์สินของตระกูลลวี่ติดห้าอันดับแรกขอรับ”
รู้เรื่องเมื่อวานแล้ว เลยมาหาพวกเพื่อแสดงจุดยืนสินะ?
“ให้เข้ามา”
“ไปบอกคนให้ขนของทั้งหมดที่หงหลวนกับชิงหลวนเอากลับมาจากคลังโอสถเทพเมื่อวาน มาวางไว้ตรงจุดที่เห็นชัดที่สุดในโถงรับรอง เปิดให้เห็นทุกชิ้น”
หลินไป๋วางถ้วยน้ำลง
โม่เฟยรับคำสั่ง แล้วรีบจัดคนเริ่มขนย้ายของทันที
หลินไป๋เปิดตู้เสื้อผ้า
ด้านในแขวนทั้งชุดเครื่องแต่งกายประจำราชสำนักเทพ และชุดพิธีการที่ตัดเย็บขึ้นเพื่อเทพบุตรโดยเฉพาะ
เขายื่นมือหยิบชุดพิธีการที่หรูหราซับซ้อนที่สุด ประดับด้วยอัญมณีหลากสีเต็มไปหมด
แขนเสื้อกว้างประดับหินสีน้ำทะเล ลวดลายเทพซับซ้อนปักด้วยเส้นทองสร้างเทพ
ชุดนี้หนักจนเกินเหตุ ยามเดินอัญมณีกระทบกันดังกรุ๊งกริ๊ง
ตามธรรมเนียมของชนชั้นสูงแห่งนครศักดิ์สิทธิ์ ชุดเช่นนี้จะสวมใส่เฉพาะในพิธีบูชาที่ยิ่งใหญ่เป็นพิเศษ เพื่อแสดงความเคารพยำเกรงต่อราชันเทพ
แต่...เหมาะกับภาพลักษณ์ที่หลินไป๋ตั้งใจจะแสดงเสียจริง!
ไอ้หนุ่มยากจนจากเขตห้า เพียงชั่วข้ามคืนก็ทะยานขึ้นสวรรค์ ได้ทรัพยากรไม่รู้จบ