หลินไป๋วางกระบอกชาในมือลง สายตาทะลุผ่านข้อความลอยฟ้า ก่อนจะหยุดอยู่บนใบหน้าบิดเบี้ยวของหมาบ้า
“คุณโรดส์”
หลินไป๋ถอนหายใจ น้ำเสียงเจือความเสียดายอยู่หลายส่วน ราวกับผิดหวังที่อีกฝ่ายไม่เอาไหน
“ผมให้โอกาสคุณจากไปอย่างมีศักดิ์ศรีแล้ว แถมยังคิดว่าจะรออีกสักสองสามวันค่อยส่งคนไปจัดการคุณด้วยซ้ำ”
“แต่ทำไมถึงรีบร้อนนักล่ะ? ต่อให้รีบไปเกิดใหม่ก็ยังต้องรู้จักประมาณตนบ้างสิ”
หมาบ้าสั่นไปทั้งตัว ความหวาดกลัวแผ่ซ่านออกมาจากไขกระดูก
ในฐานะอันธพาลที่คลุกคลีอยู่บนคมมีดมาหลายปี สัญชาตญาณของเขากรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง: หนี! รีบหนี! นี่ไม่ใช่มนุษย์! นี่มันสัตว์ประหลาด!
เขาถูกหลอกแล้ว!
นี่มันหนุ่มหน้าขาวที่ไหนกัน เห็นชัด ๆ ว่าเป็นปีศาจสวมหนังมนุษย์!
เขาเป็นผู้เหนือมนุษย์ชัด ๆ
ตัวตนที่เขาใฝ่ฝันอยากเป็นมาตลอด!
“ยิง! พวกแกยิงมันให้หมด! ยิงไอ้สัตว์ประหลาดนี่ให้ตาย!!”
หมาบ้ากระหน่ำเหนี่ยวไกอย่างบ้าคลั่ง เข็มแทงชนวนดังแชะเปล่า ๆ ถึงได้รู้ว่ากระสุนหมดแล้ว
เขายกปืนลูกซองขึ้นหมายจะใช้เป็นกระบองฟาด ขณะเดียวกันลูกน้องด้านหลังก็ส่งเสียงคำรามพลางพุ่งเข้ามา หวังใช้จำนวนคนที่มากกว่ากดอีกฝ่ายให้จมดิน
หลินไป๋ส่ายหน้า แล้วดีดนิ้วเบา ๆ กลางอากาศ
“เพียะ”
เสียงใสกังวานสะท้อนทั่วห้อง
“อาหย่า เก็บกวาดให้หมด”
วินาทีถัดมา
อาหย่าค่อย ๆ ยกมือขวาขึ้น หันฝ่ามือไปทางกลุ่มอันธพาลที่กรูกันเข้ามา แล้วทำท่ากำมือในอากาศ
หึ่ง—!
อากาศราวกับแข็งตัวกลายเป็นปูนซีเมนต์ในพริบตา
คนทั้งแปดที่เมื่อครู่ยังพุ่งเข้ามาอย่างฮึกเหิม พลันราวกับถูกมือยักษ์ล่องหนหลายมือบีบคอจนเท้าลอยจากพื้น ตัวทั้งตัวห้อยอยู่กลางอากาศ!
“อึก... อึก...”
หมาบ้าใช้สองมือกุมคอตัวเองแน่น เล็บจิกเข้าเนื้อจนลึก แต่กลับสัมผัสสิ่งใดไม่ได้เลย