เห็นสีหน้าตะลึงงันของทั้งสอง หลินไป๋ก็ยิ้มบาง ๆ
เขารับวิทยุสื่อสารที่ดูแข็งแรงทนทานจากมือหมัดเหล็กอย่างไม่รีบร้อน แล้วเก็บใส่กระเป๋าไปด้วย
“หัวหน้าค่าย นี่ไม่เรียกว่าโลภ แต่เรียกว่าจัดสรรทรัพยากรอย่างเหมาะสมต่างหาก”
หลินไป๋ตบไหล่แข็งทื่อของหมัดเหล็กเบา ๆ แล้วกล่อมด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“ถึงบ้านผมจะร่ำรวย ไม่ขาดของพวกนี้ก็เถอะ แต่ในเมื่อเป็นของที่องค์กรแจกให้ ถ้าผมไม่รับ ก็เท่ากับดูถูกองค์กร ไม่ไว้หน้าคุณ”
“ผมเป็นคนไม่ไว้หน้าหัวหน้าหรือไง?”
หมัดเหล็กอ้าปาก สมองหมุนจี๋ราวกับซีพียู ก่อนสุดท้ายจะเค้นออกมาได้สองคำ “...ไม่...ใช่ไหม?”
“นั่นแหละถูกแล้ว”
หลินไป๋พยักหน้าพอใจ ท่าทางสงบนิ่งอย่างยิ่ง
“เอาละ เตรียมของให้ครบแล้วส่งไปที่ห้องผม วันนี้ผมก็เหนื่อยแล้ว หอพักที่คุณพูดถึงอยู่ตรงไหน? ผมจะกลับไปงีบสักหน่อย”
พูดจบ เขาก็พาอาหย่าที่เงียบงันราวกับเงาติดตามตัว เดินออกจากห้องรับรองพิเศษอย่างองอาจ
ทิ้งชายฉกรรจ์จากเขตเมืองชั้นนอกสองคนไว้ในห้อง มองหน้ากันอย่างงุนงงราวกับถูกพายุพัดจนเสียขบวน
“ลูกพี่...” งูแมมบาดำเก็บดาบ แล้วอดบ่นขึ้นมาไม่ได้ “ทำไมฉันรู้สึกว่าเราพาหมาป่าเข้าบ้านเลยล่ะ?”
หมัดเหล็กมองซิการ์ครึ่งกล่องที่ถูกฉกไปจากบนโต๊ะ มุมปากกระตุกเล็กน้อย
แต่แล้วเขาก็ตบต้นขาฉาด ก่อนหัวเราะลั่น
“หมาป่าก็ดีสิ! หมาป่าถึงจะกินเนื้อ!”
“ขอแค่เขายอมกินเนื้อของเรา เขาก็เป็นพวกเราแล้ว! งานนี้ไม่ขาดทุน!”