หลินไป๋ยักไหล่ สีหน้าไม่ยี่หระ “ผมไม่สนใจหรอก”
“แต่ถ้ามันยังกล้ามาเหยียบจมูกผมอีก...”
หลินไป๋ตบไหล่อาหย่าเบา ๆ พลางยิ้มอย่างไร้พิษภัย “คราวนี้จะรักษาชีวิตไว้ได้หรือเปล่าก็ไม่แน่แล้ว”
กู้ชางหลานมองอาหย่าลึก ๆ ก่อนพยักหน้า “วางใจเถอะ ถ้ามันยังไม่รู้จักเจียมตัว... ต่อให้สหายน้อยทำอะไร ฉันก็จะไม่เข้าไปยุ่งเด็ดขาด”
หลินไป๋ไม่ติดใจเรื่องนั้น “ถ้าอย่างนั้น คุณกู้ ข้อเสนอของผมเป็นยังไงบ้างครับ วิชาเล่นแร่แปรธาตุ คุณยินดีสอนไหม?”
กู้ชางหลานถอนหายใจ สีหน้าซับซ้อน
“เจ้าหนุ่ม”
“วิชาเล่นแร่แปรธาตุไม่ใช่ว่าฉันอยากสอนแล้วเธอจะเรียนรู้ได้”
“ศาสตร์นี้ต้องอาศัยพรสวรรค์ และยิ่งต้องใช้เงิน”
“มันคือการทำความเข้าใจสัจธรรมโดยอาศัยหลักการแลกเปลี่ยนที่เท่าเทียม ต้องมีความรู้สะสมมหาศาล ต้องควบคุมพลังวิญญาณได้แม่นยำราวกับมีดผ่าตัด และที่สำคัญกว่านั้น... ต้องมีทุนทรัพย์ที่เธอคาดไม่ถึงคอยสนับสนุน”
สายตาของเขาคมกริบราวเหยี่ยว ราวกับมองทะลุถึงจิตวิญญาณของหลินไป๋
“แน่ใจหรือว่าจะเอาน้ำใจล้ำค่านี้มาแลกกับโอกาสที่อาจไม่ได้อะไรเลย หรือถึงขั้นทำให้หมดตัว? รับเงิน 500 เหรียญทองไป อย่างน้อยเธอก็อยู่สุขสบายได้ทั้งชีวิต”
สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่หลินไป๋
แต่หลินไป๋กลับยิ้ม
ท่วงท่าที่สงบนิ่งของเขาไม่ได้ถูกยอดฝีมือผู้นี้ข่มเอาแม้แต่น้อย
“จะเรียนรู้ได้หรือไม่ได้ นั่นเป็นเรื่องของผม”
“จะสอนหรือไม่สอน นั่นก็เป็นเรื่องของคุณ”