หลังหลินไป๋จากไปได้ราวหนึ่งชั่วโมง
“ฟิ้ว—!”
เสียงแหวกอากาศอันแหลมคมกรีดผ่าความมืดของรัตติกาล
ร่างสองร่างที่ห่อหุ้มด้วยเสื้อคลุมดำตัวโคร่งร่วงลงมาจากฟากฟ้าราวกับอุกกาบาต กระแทกลงตรงหน้ารถกรงขังอย่างจัง
คลื่นอากาศปั่นป่วนซัดกลิ่นคาวเลือดเข้มข้นรอบด้านให้จางหายไป
คนสวมชุดคลุมดำทางซ้ายกดฮู้ดลงต่ำ ทันทีที่แตะพื้นก็ปัดชายเสื้อด้วยท่าทีรังเกียจเล็กน้อย
“ชิ กลิ่นแดนรกร้างบ้า ๆ นี่ฉุนจมูกชะมัด”
อาหลานเตะปลอกกระสุนที่อยู่ข้างเท้าออกไป สายตาเย็นชากวาดผ่านร่างที่ขดตัวเป็นก้อนในกรงขังผ่านช่องว่างใต้ฮู้ด น้ำเสียงเต็มไปด้วยความหงุดหงิด
“หมายเลขเจ็ด นายอยู่เฉย ๆ ไม่เป็นหรือไง? เพื่อช่วยนาย คุณกู้ถึงต้องเสี่ยงออกนอกเมือง รู้ไหมว่าถ้าเบาะแสการเคลื่อนไหวของคุณถูกเปิดเผย จะนำปัญหาใหญ่แค่ไหนมาให้?”
อาชีในกรงสั่นสะท้านไปทั้งตัว ก้มหน้าต่ำลงกว่าเดิมราวกับเด็กที่ทำผิด แม้แต่ลมหายใจก็ยังแผ่วเบาอย่างระมัดระวัง
“พอเถอะ อาหลาน”
เสียงทุ้มหนักและแหบพร่าดังขึ้นขัดคำบ่นของชายหนุ่ม
คุณกู้ยืนไพล่หลัง เสื้อคลุมดำสะบัดพลิ้วอยู่ในสายลม
ดวงตาคู่นั้นซ่อนลึกอยู่ในเงามืด กำลังพินิจสนามรบที่เต็มไปด้วยซากศพอย่างเงียบงัน
สายตาของเขากวาดผ่านแขนกลที่แตกเป็นเสี่ยงของเคด ก่อนหยุดอยู่บนรอยมีดอันแม่นยำตรงลำคอของอีกาซ่อนเงาและพวกพ้อง
คิ้วของชายชราขยับขึ้นเล็กน้อย
“ช่วยคนก่อน”
คุณกู้ถอนหายใจเบา ๆ แล้วก้าวออกมาหนึ่งก้าว
“หึ่ง—”
ไม่มีการร่ายคาถา วงเวทดาวหกแฉกสีฟ้าเรืองรองก็ปรากฏขึ้นใต้เท้าในพริบตา
อักขระซับซ้อนหมุนวน อุณหภูมิรอบข้างลดฮวบลงจนถึงจุดเยือกแข็ง
เขายื่นฝ่ามือแห้งเหี่ยวออกมา วางลงบนราวโลหะผสมที่หนาเท่านิ้วหัวแม่มืออย่างแผ่วเบา
“กร๊อบ... กร๊อบ...”
แท่งโลหะผสมแข็งแกร่งราวกับขนมกรอบที่แช่ไนโตรเจนเหลว พลันถูกน้ำแข็งปกคลุมในชั่วพริบตา
คุณกู้ดีดนิ้ว
“ติ๊ง”
เสียงใสราวหยกแตก
กรงขังพิเศษที่ใช้ขังไดโนเสาร์พันธุ์ดุได้ พลันแตกกระจายเป็นเกล็ดน้ำแข็งระยิบระยับนับไม่ถ้วน ร่วงกราวลงเต็มพื้น
“ลงมาเถอะ” คุณกู้ยกนิ้วขึ้นเล็กน้อย สายลมอ่อนโยนสายหนึ่งพลันประคองอาชีลงมาวางบนพื้นอย่างมั่นคง
“คุณ... คุณกู้...”