หนึ่งชั่วโมงต่อมา
ประตูห้องรับรองวีไอพีถูกกระแทกเปิดดังปัง
บนใบหน้าไร้อารมณ์ที่ไม่เคยเปลี่ยนของงูแมมบาดำ ปรากฏริ้วแดงระเรื่อขึ้นมาอย่างหาได้ยาก
ด้านหลังเธอมีลูกน้องหลายคนสวมชุดป้องกันมิดชิด แต่ละคนถือถุงตุง ๆ อยู่ในมือ
แม้จะอยู่ห่างออกไปหลายเมตร ก็ยังได้กลิ่นสารเคมีฉุนกึก
“เป็นยังไงบ้าง?!” หมัดเหล็กลุกพรวดขึ้นยืน จนเก้าอี้ล้มตามไปด้วย
งูแมมบาดำสูดหายใจลึก ก่อนมองหลินไป๋ที่นั่งหลับตาพักผ่อนอยู่บนโซฟา แววตาซับซ้อนถึงขีดสุด
“กวาดล้างหมดแล้ว”
เสียงของงูแมมบาดำแหบพร่าเล็กน้อย
“เป็นอย่างที่ที่ปรึกษาบอกไว้ จุดเชื่อมต่อซี-9 กลายเป็นนรกขุมหนึ่ง กำลังหลักของแก๊งมือโลหิตยังไม่ทันตั้งตัวก็...ละลายหายไปแล้ว คนของเราแค่ยิงเสริมตรงทางออกไปไม่กี่นัด แทบไม่ต้องเล็งด้วยซ้ำ”
เธอหยุดเล็กน้อย แล้วยกถุงในมือขึ้น “ขนเสบียงกลับมาได้ทั้งหมด ไม่มีของเสียหาย ไม่มีใครบาดเจ็บหรือล้มตาย”
“รวยแล้ว... หัวหน้า คราวนี้รวยจริง ๆ!” ลูกน้องคนหนึ่งอดตะโกนด้วยความตื่นเต้นไม่ได้ เสียงสั่นไปหมด
“ข้างในมีแต่ของมีค่า! ทั้งยา กระสุน อาวุธ... มีครบทุกอย่าง!”
หมัดเหล็กยืนนิ่งงัน
แก๊งมือโลหิตที่ทำให้เขาปวดหัว เสียลูกน้องไปไม่น้อย และกวนใจเขามาตลอดครึ่งเดือน... หายไปแบบนี้เลยหรือ?
แค่ภาพร่างไม่กี่แผ่น คำพูดไม่กี่ประโยค แถมเจ้าตัวยังไม่ต้องขยับก้นด้วยซ้ำ ก็ทำให้กลุ่มอิทธิพลที่ปักหลักอยู่เขตตะวันตกสลายสิ้นไปได้?