“เฉินหยวน ในที่สุดนายก็กลับมาแล้ว”
ซุนอวี่เยี่ยนเห็นเฉินหยวนกลับมา ก็รีบยิ้มแย้มเดินเข้าไปต้อนรับ
ข้างกายซุนอวี่เยี่ยน หูฮุ่ยเจวียนก็มีสีหน้าประจบประแจงเต็มที่
“เสี่ยวเฉิน ก่อนหน้านี้เป็นความผิดของพวกเราเอง อวี่เยี่ยนยังเด็กเกินไป ฉันเตือนเธอไปแล้ว”
“เขาว่ากันว่าผัวเมียทะเลาะกัน คืนดีกันได้บนเตียง พวกเธอลองกลับมาคืนดีกันใหม่ดีไหม”
เฉินหยวนจอดรถ แล้วเหลือบมองซุนอวี่เยี่ยนที่มีใบหน้าสวยสดใส
“คืนดีกันเหรอ วันนี้พระอาทิตย์คงขึ้นทางทิศตะวันตกแล้วสินะ พวกคุณไม่ได้ดูถูกผม หาว่าผมเป็นแค่คนขับรถรับส่งผู้โดยสารกระจอก ๆ หรอกหรือ”
“จะเป็นอย่างนั้นได้ยังไง! เฉินหยวน อวี่เยี่ยนอยากคืนดีกับนายจริง ๆ นายดูนี่สิว่าอะไร!”
ซุนอวี่เยี่ยนยกมือขึ้น หยิบสัญญาโอนกรรมสิทธิ์บ้านออกมาจากกระเป๋าสะพายที่พกติดตัว
ขอแค่เฉินหยวนเซ็นชื่อ บ้านที่เขาเคยซื้อไว้ก็จะตกเป็นของเขา
เรื่องนี้ทำให้เฉินหยวนประหลาดใจมาก ตอนนั้นเพื่อให้ได้บ้านมา หูฮุ่ยเจวียนกับลูกสาวแทบไม่เลือกวิธีการ พอได้บ้านมาแล้วก็ถีบเขากระเด็นไปทันที
แต่ตอนนี้แม่ลูกที่เห็นเงินสำคัญยิ่งกว่าชีวิตคู่นี้ กลับยอมเอาบ้านออกมาให้ นับเป็นเรื่องเหลือเชื่อจริง ๆ
“พวกคุณคิดจะทำอะไร”
“เฉินหยวน ฉันรู้แล้วว่าตัวเองผิด ฉันอยากอยู่กับนายจากใจจริง”
ซุนอวี่เยี่ยนน้ำตาคลอ หยาดน้ำตาสองสายไหลผ่านแก้ม ดูน่าเศร้าใจไม่น้อย
“ความสัมพันธ์ของเราที่ผ่านมาตั้งหลายปี นายจะตัดขาดกันง่าย ๆ แบบนี้จริงเหรอ”
“ใช่แล้ว เฉินหยวน ถึงนายจะไม่เห็นแก่หน้าพระ ก็เห็นแก่หน้าพระพุทธเจ้าบ้างสิ ตอนนั้นถ้าไม่ใช่พวกเราช่วยนายไว้ นายที่ไม่มีใครพึ่งพิงจะมีวันนี้ได้ยังไง”