“นายเป็นใคร?”
ฉีหนงเยว่กำลังโมโหอยู่พอดี จู่ ๆ ก็เห็นชายหนุ่มคนหนึ่งเดินเข้ามาในห้อง คิ้วจึงขมวดแน่นยิ่งกว่าเดิม
“หรือว่านายก็อยากเล่นกับเธอเหมือนกัน?”
พูดจบ ฉีหนงเยว่ก็ยกมุมปาก เผยรอยยิ้มได้ใจ
“เธอเป็นเหยื่อของฉัน รอฉันเล่นจนเบื่อแล้ว จะยกให้แกก็ไม่ใช่ว่าจะไม่ได้”
“ตอนนี้ เดี๋ยวนี้ รีบไสหัวออกไปจากห้องนี้!”
เฉินหยวนไม่พูดพร่ำทำเพลง รีบก้าวเข้าไปแล้วเตะเข้าที่น่องของจางเปียวอย่างแรง
บาดแผลบนตัวจางเปียวยังไม่ทันหายดี พอโดนเตะเข้าที่น่อง ความเจ็บปวดก็ทำให้เขากอดขาทั้งสองข้าง กลิ้งเกลือกไปมาบนพื้นไม่หยุด
“เฉินหยวน แกอยากตายหรือไง! นี่คุณฉีนะ!”
“ฉันไม่สนหรอกว่าแกจะคุณฉีหรือคุณจาง ตอนนี้ฉันจะจัดการพวกแกให้ตาย!”
เฉินหยวนเหลือบมองด้วยสายตาเย็นชา ก่อนออกแรงกดเท้าลงไปอีกครั้ง เสียง “กร๊อบ” ดังขึ้นทันใด น่องทั้งสองข้างของจางเปียวก็บิดเบี้ยวผิดรูป
เห็นเขาดุดันถึงเพียงนี้ ฉีหนงเยว่ก็หมดอารมณ์จะเล่นกับจู้อวี้เหยียน ร่างสั่นเล็กน้อย ก่อนยกขาขึ้นเตรียมวิ่งหนี
แต่เฉินหยวนยืนขวางอยู่ตรงประตู เขาจึงไม่มีทางพุ่งออกไปได้เลย
ฉีหนงเยว่ก็ไม่ใช่คนโง่ เมื่อเห็นว่าหนีออกไปไม่ได้ เขาก็หันหลังพุ่งเข้าไปในห้องรับรอง แล้วกระชากตัวจู้อวี้เหยียนที่นอนหมดสติอยู่บนพื้นขึ้นมา
“ไอ้เด็กเวร อย่าเข้ามานะ ไม่อย่างนั้นก็อย่าหวังว่าจะมีใครได้ดี!”
“ให้ตายเถอะ!”
เฉินหยวนเงยหน้าขึ้น ก่อนเตะออกไปอย่างแรง ตรงเข้าใส่เอวซ้ายของฉีหนงเยว่
แรงเตะครั้งนี้มหาศาล ร่างกายของฉีหนงเยว่ถูกสุราและราคะกัดกร่อนจนหมดสภาพ พอแตกตื่นขึ้นมา ร่างครึ่งหนึ่งก็เผยอยู่ใต้เท้าของเฉินหยวน ทำให้ถูกเตะเข้าอย่างจัง