ดอกไม้ไฟจุดจนหมด คณะเชิดสิงโตก็แสดงจบแล้วจากไป
หลินเหมียนตักขนมให้หูซานหนึ่งชั่ง หลิวต้าซื้อไปสองชั่ง นับเป็นการเปิดร้านรับลูกค้ารายแรกของหลินเหมียนในวันนี้
ผู้คนที่มาดูความครึกครื้นเห็นว่าเป็นร้านขนมเปิดใหม่ ทั้งยังได้ยินว่าสามารถชิมได้ฟรีโดยไม่ต้องเสียเงิน ต่างก็พากันเดินเข้าไปในร้าน
ทันทีที่ก้าวเข้าไปในร้าน กลิ่นหอมของนมก็ปะทะจมูก กลิ่นนั้นหอมจนผู้คนอดกลืนน้ำลายไม่ได้
หลินไป๋กับหลินเหมียนถือถาดคนละใบ ในถาดเต็มไปด้วยขนมเค้กที่หั่นเป็นชิ้นขนาดลูกเต๋า แต่ละคนสามารถหยิบชิมได้สองสามชิ้น
ชายชราคนหนึ่งเป็นคนแรกที่หยิบขนมขึ้นมาใส่ปาก เพียงเคี้ยวไปคำเดียวก็เบิกตากว้าง
“นี่... นี่มันละลายในปาก ละลายในปากจริง ๆ!”
เมื่อได้ยินชายชราพูดเช่นนั้น ผู้คนในร้านก็พากันเดินเข้าไปหยิบขนม
มีหญิงคนหนึ่งอุ้มเด็กสองขวบอยู่ในอ้อมแขน เบียดเข้าไปไม่ถึง หลินเหมียนจึงหยิบขนมสองชิ้นส่งให้นาง
นางไม่กล้ากินเอง เอาขนมชิ้นหนึ่งป้อนเข้าปากลูกน้อย เด็กน้อยขยับปากสองสามครั้งก็กลืนหมด
เด็กน้อยมองขนมอีกชิ้นในมือมารดา อ้าปากร้อง “อา อา” พลางอยากได้อีก
ผู้คนที่ได้ชิมขนมในร้านต่างอยากซื้อกลับไป จึงถามว่าราคาเท่าไร
เมื่อหลินเหมียนบอกว่าชั่งละแปดเฉียน ร้านที่เดิมครึกครื้นก็พลันเงียบลง ผู้คนต่างพากันแยกย้ายไป
แต่หลินเหมียนคาดการณ์เรื่องนี้ไว้แล้ว หากเป็นนางได้ยินว่าขนมเค้กชั่งละแปดเฉียน นางเองก็คงไม่ซื้อเช่นกัน หากซื้อบ้างก็คงซื้อเฉพาะช่วงเทศกาลปีใหม่
หลินไป๋มองหลินเหมียนด้วยสีหน้าเป็นกังวล
“พี่รอง”