ฟู่หยุนเซิงปลดกระดุมเสื้อออกหลายเม็ด เผยให้เห็นกล้ามเนื้อแข็งแรงใต้เนื้อผ้ากระตุกเบา ๆ
เมื่อถอดแว่น ปล่อยผมสยาย มาดสุขุมที่เคยควบคุมทุกอย่างได้ก็พังทลาย
“ลูกแก้วระบบสุริยะ เล่นโรแมนติกกับคุณครูหวังของคุณถึงเพียงนี้เชียว”
เสิ่นชิงกัดริมฝีปากแน่นไม่พูดอะไร
“เล่นกับคุณครูหวังมันจะสนุกอะไร อยากได้อะไรฉันไม่ให้เธอสักอย่างหรือ”
น้ำเสียงเขาเรียบง่าย ราวกับสามีภรรยาคู่เก่าที่กำลังหยอกล้อกัน
แต่เสิ่นชิงฟังแล้วขนหัวลุก
ครั้งสุดท้ายที่เขาพูดกับเธอแบบนี้ คือตอนที่เธอถ่ายฉากจูบกับนักแสดงชายคนหนึ่ง
หลังจากนั้นเกิดอะไรขึ้นเธอกลับจำไม่ค่อยได้
รู้แค่ว่า นับแต่นั้นมาเธอไม่กล้าเข้าใกล้ผู้ชายคนไหนอีกเลย
ภายใต้ท่าทีสงบนิ่งของฟู่หยุนเซิง มักซ่อนคลื่นยักษ์ที่น่าสะพรึงกลัวไว้เสมอ
หัวของเสิ่นชิงยิ่งปวดมากขึ้น เธอซบหน้าลงกับเตียงอย่างหมดเรี่ยวแรง
“เซิงเกอ รีบ ๆ เถอะค่ะ” เธออยากนอน จะทนไม่ไหวอยู่แล้ว
วินาทีต่อมา เสิ่นชิงก็ถูกเรือนร่างชายที่ทั้งแข็งทั้งร้อนกดทับไว้
ลำคอถูกกัด รู้สึกเจ็บแปลบนิด ๆ
สัมผัสจูบของฟู่หยุนเซิงเลื่อนมาที่ข้างหู พลางถามว่า “ทำไมถึงย้ายไปอยู่กับคุณครูหวังล่ะ”
“ที่บ้านเสียงดัง ฉันเช่าห้องของคุณครูหวังอยู่” เสิ่นชิงตอบติดขัดเป็นพัก ๆ
สติเริ่มเลือนรางไปพร้อม ๆ กับที่รู้สึกได้ถึงแรงกดดันล่องหนในอากาศที่จางหายไป
“ที่นี่คือบ้านของเธอเสมอ เธอจะย้ายกลับมาเมื่อไหร่ก็ได้”
เสียงของฟู่หยุนเซิงเหมือนดังมาจากที่ไกลแสนไกล ราวกับต้องใช้เวลายาวนานถึงสามปีกว่าจะส่งผ่านจากหูของเสิ่นชิงไปถึงสมอง