เสิ่นชิงจ้องมองบานประตูที่ปิดสนิท ใจร้อนรน
แต่แสดงออกมาไม่ได้
เธอก้าวไปข้างหน้า ยืนข้างฉินเยวี่ยนแล้วกล่าวว่า “ท่านฟู่ให้ความสำคัญกับภาพลักษณ์มาก ยามเมาย่อมไม่อยากให้ใครเห็น ขอเวลาฉันสักครู่ เข้าไปบอกเขาก่อน แล้วค่อยเชิญทุกท่านเข้าไป”
ท่านเย่เหลือบมองนาฬิกาข้อมือ
นาฬิกาสีชมพูเรือนหนึ่ง มีสติกเกอร์หัวแมวการ์ตูนแปะอยู่ คล้ายของลูกสาวที่บ้าน
สวมใส่อยู่บนตัวเขากลับไม่ดูขัดเขินเลย
“ให้เวลาสองนาที”
“ขอบคุณค่ะ” เสิ่นชิงหมุนตัวกลับ แอบถอนหายใจโล่งอก
หวังว่าฟู่หยุนเซิงจะกลับมาภายในสองนาที
แต่ประตูถูกปิดตาย เขาจะกลับเข้ามาทางไหน?
ได้แต่ถ่วงเวลาไปทีละนาที
เสิ่นชิงยื่นมือไปดึงประตู ปลายนิ้วยังไม่ทันสัมผัสบานประตู
ประตูก็ค่อยๆ เลื่อนไปทางขวา เปิดออก
ฟู่หยุนเซิงยืนอยู่ด้านในประตู ท่วงท่าอ่อนโยนสง่างาม กายมีกลิ่นสุราจางๆ
มือข้างหนึ่งพันผ้าก๊อซไว้ เสื้อผ้ายังเป็นชุดเดิมที่ใส่มา
เขาสวมแว่นกรอบทอง ดูเรียบร้อยราวกับอาจารย์ที่เพิ่งลงจากแท่นบรรยาย
“ส่งเสียงดังอะไรกัน?”
เขาเดินออกมา ใช้ขายาวก้าวพ้นธรณีประตู โน้มตัวลงโอบเอวบางของเสิ่นชิง จูบที่แก้มเธอหนึ่งครั้ง
เสิ่นชิงเล่าเรื่องให้ฟังอย่างคร่าวๆ
ฟู่หยุนเซิงยิ้มน้อยๆ ปลอบโยนด้วยการตบแผ่นหลังเธอ “ไม่เป็นไร ฉันจัดการเอง”
เขาเดินออกไป สามสองก้าวก็ลงบันได ทักทายจับมือกับท่านเย่อย่างสนิทสนม
“คุณตำรวจเย่ ลมอะไรหอบเอาคนงานยุ่งอย่างคุณมาที่นี่ได้? ฉันดื่มจนเมาได้สักหน ก็เลยต้อนรับคุณไม่ดี”
ท่านเย่กล่าวว่า “ได้รับแจ้งความ มาทำบันทึกปากคำ เซิ่งไห่เกิดอุบัติเหตุรถชน เขาแจ้งความโดยใช้ชื่อจริงว่าเป็นฝีมือคุณทำอะไรสักอย่างกับรถของเขา”