เฉินจี้โจวก็กดเถียนหู่กลับลงบนเก้าอี้ในคราวเดียว
“คุณชายเถียน ใจเย็นก่อนนะครับ เรามาดื่มกันสักแก้ว กินให้อร่อยดื่มให้เต็มที่”
เถียนหู่ถลึงตามองเสิ่นชิงก่อน แล้วถึงได้ดื่มกับเฉินจี้โจว
บรรดาคุณชายคนอื่นๆ เห็นดังนั้นก็พากันยกแก้วขึ้น
“ได้ข่าวว่าหนังที่คุณชายเถียนเตรียมไว้เป็นไอพีใหญ่ และมีโยวหนิงเป็นนักแสดงนำ เรื่องนี้ต้องทำรายได้ถล่มทลายแน่นอน ผมขอดื่มอวยพรให้คุณก่อน...”
คนพวกนี้เป็นเสือยิ้มหน้าซื่อใจคด บนโต๊ะอาหารเกรงใจแค่ไหน ลับหลังก็ร้ายกาจเท่านั้น
รวมหัวกันเชิดชูใครสักคนให้หลงระเริงแล้วรอให้พังไม่เป็นท่า เป็นเรื่องถนัดนัก
เถียนหู่ไม่ปฏิเสธใคร เหล้าขาวสองสามแก้วลงท้องก็เริ่มมึนเมาพูดจาอวดโอ่ขี้เมา
เสิ่นชิงกำลังจะกินของหวานของตัวเอง ก็พบว่าฟู่หยุนเซิงยกไปดื่มเสียแล้ว ไม่เหลือสักหยด
ฟู่หยุนเซิงเห็นสายตาของเสิ่นชิง จึงตักให้เธอหนึ่งชาม
เสิ่นชิงหมดความอยากอาหารแล้ว ไม่ยอมแตะเลยสักคำ
งานเลี้ยงจบลง เถียนหู่เมาจนไปอ้วกในห้องน้ำหลายรอบ เดินต้องมีคนสองคนประคอง
ตอนลงบันได ไม่รู้เกิดอะไรขึ้น ถึงกับกลิ้งตกจากชั้นสองลงมา
ขาหัก
รถพยาบาลมารับตัวส่งโรงพยาบาลไปเลย
หน้าร้านอาหาร ฟู่หยุนเซิงนั่งอยู่ที่เบาะหลัง ประตูรถเปิดอยู่ เสิ่นชิงยืนอยู่ข้างนอก
ฟู่หยุนเซิงพูดว่า "ผมไปส่งนะ"
“ฉันกลับเองได้ ไม่ต้องรบกวนคุณหรอก”
เสิ่นชิงเรียกรถผ่านมือถือ
ประตูรถของฟู่หยุนเซิงยังไม่ได้ปิด เสียงของเขาดังออกมาจากในรถ “หลังจากนี้เถียนหู่จะไม่มาหาเรื่องเธอแล้ว”
“ขอบคุณนะเซิงเกอ” เสิ่นชิงก้มศีรษะให้ในรถ