เสิ่นชิงวิ่งตามเสิ่นเย่าจนถึงทางเดินเล็ก ๆ กลางภูเขาจำลอง และขวางเขาไว้
“พี่ ต้องการทำอะไรกันแน่”
เสิ่นเย่ากอดอก มองเสิ่นชิงอย่างรังเกียจ
“ข้าต้องการทำอะไร? ทำไมเจ้าไม่ถามฟู่หยุนเซิงว่าเขาทำอะไร? เขาทำอะไรข้าเพื่อที่จะแต่งงานกับเจ้า”
เสิ่นชิงได้ยินจากฉินหยวนมาบ้าง รู้เรื่องราวคร่าว ๆ
“ถ้าพี่ไม่โลภ คนอื่นก็หาทางเล่นงานพี่ไม่ได้ คราวนั้นจะเชิญคุณครูเถียน เขาเป็นคนซื่อตรง ไม่ไปสถานที่แบบนั้น ย่อมไม่มีทางถูกหลอก”
เสิ่นเย่าพูด “อย่างนี้ก็เป็นความผิดข้าสินะ? ฟู่หยุนเซิงตั้งใจขุดหลุมให้ข้า เจ้ารู้แต่ไม่ยอมเตือนข้า เข้าข้างคนนอก เสิ่นชิง อย่าลืมว่าในตัวเจ้ามีเลือดของตระกูลเสิ่น อย่าคิดว่าเหยียบกิ่งไม้สูงแล้วจะเป็นหงส์ เจ้าก็เป็นแค่ไก่เดินดินไปตลอดชีวิต”
คำด่าทอของคนในครอบครัว เสิ่นชิงชินเสียจนเคยชิน
ไม่สนใจด้วยซ้ำ มันทำร้ายนางไม่ได้
นางพูดตรงประเด็นว่า “อย่ามาที่สวนซวงหัว และอย่าไปยุ่งกับเรื่องของฟู่หยุนเซิง”
“เจ้ากล้าสั่งสอนข้า?” เสิ่นเย่าโกรธจนจ้องเขม็ง “ข้าให้เกียรติเจ้ามากไปใช่ไหม? เจ้าถึงกล้าพูดกับข้าแบบนี้”
เขายกมือขึ้นจะตบหน้าเสิ่นชิง
เสิ่นชิงหลบได้อย่างง่ายดาย มือของเขาฟาดลงบนหิน เจ็บจนหน้าเหยเก กระโดดอยู่กับที่
“คราวที่แล้วตอนเอาตัวรอดในป่า คนปิดหน้าที่เซิ่งไห่พามา คนที่หมายจะเหยียบข้าจนหัก คือพี่ใช่ไหม”
เสิ่นเย่าเงยหน้ามองเสิ่นชิง อ้าปาก แต่ไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมา
“ใช่พี่หรือเปล่า” เสิ่นชิงถามซ้ำอีกครั้ง